มีอดีตบางอย่าง ที่ยังรบกวนปัจจุบันอยู่มาก
อันที่จริงแล้ว บนถนนหนทางที่เดินสวนกันขวักไขว่
เราต่างมีร่องรอยความหลังที่แตกต่างกันไป
บางเรื่องเล่า รั้งเท้าให้เราเดินช้า
บางความทรงจำ ทำให้เราอยู่กับวันนี้อย่างสันติวิธีไม่ได้
และอย่างไม่เต็มใจมากนัก...
บางครั้งฉันก็แยกแยะไม่ออก
ว่ากำลังดำเนินชีวิตโดยให้กาลเวลาส่วนใดบงการ

รสอดีต.. ดื่มกินต่างเรื่อง ก็ต่างรส
หวานลิ้น ขมปร่า หรือทำเอาน้ำตาไหล
ฉันกลายเป็นคนประเภทไร้ความมั่นใจต่อปัจจุบันขณะไปเสียแล้ว
ทั้งที่หลายสิ่งอย่างจับต้องได้
หลายเหตุการณ์ปรากฏชัดแก่สายตา
และใครคนหนึ่งก็อยู่ตรงหน้าให้ฉันกอด

นาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนไว้ตรงผนังโลกไม่เคยหยุดเดิน
หายใจเข้าออกสักสองสามครั้ง
ปัจจุบันก็พลันผันเป็นอดีต
แล้วอนาคตที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาเป็นปัจจุบันนั้นเล่า
จะกลายเป็นวันคืนที่จบด้วยรูปรอยเช่นเดิมหรือไม่

: : : :

คืนหนึ่งที่เราอยู่กันตามลำพัง และเบียร์ 3 ขวด
มีสมุด 1 เล่ม พร้อมดินสอ 1 แท่ง
แล้วก็ปล่อยให้ตัวหนังสือเป็นตัวแทนในการสื่อสาร

"เราไม่มีอนาคตสักเท่าไร
แต่เรามีวันนี้ ตอนนี้ให้คุณ ขอให้บอกมา..."

คุณเขียนส่งมาแบบนี้
และฉันก็ตอบไปว่า

"เราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
แต่ตอนนี้เรามีคุณเป็นปัจจุบัน นั่นเป็นเรื่องที่ดีแล้วนี่นะ
อยากให้คุณเป็นปัจจุบันไปเรื่อยๆ
ซึ่งก็แปลว่า เมื่อปัจจุบันข้างหน้ามาถึง
เราจะยังมีคุณเสมอ"

: : : :

อดีตเป็นอย่างไร ฉันจะหลับหูหลับตาใส่มันให้มากเข้าไว้
และอนาคตจะเดินทางมาถึงด้วยเหตุการณ์ใด
ฉันจะขอบคุณล่วงหน้า ที่จะทำให้เรารู้ว่ายังอยากมีกันและกันอยู่

รื่นรมย์กับปัจจุบันด้วยกันนะคุณ

: : : :

: : : :

เขียนขึ้นหลังจากได้รับโปสการ์ดกระดาษแข็ง