วันนั้น...
ดวงตะวันสีขาว ส่องแสงผ่านเมฆสีเทาอยู่ตรงหน้า
คลื่นลูกคลั่งม้วนตัวเข้าหาฝั่ง แล้วสลายตัวเป็นฟองผืนหนาสีขุ่น
ลมทะเลโบกโบยไม่รู้จักจบสิ้น
อีกไม่กี่นาน ขอบเส้นวงกลมจะแตะเข้ากับเส้นตรงของขอบฟ้า
ใจในนาทีนั้นตั้งตารอเวลาให้ภาพในหัวคิดมาถึง

ฉันนั่งอยู่บนโขดหินก้อนเล็กๆ
ขณะที่ทิศตะวันตกกับพระอาทิตย์จับมือกันทำหน้าที่สุดท้ายของวัน
ใครอีกคนเดินไปมาระหว่างหินก้อนนั้นก้อนนี้
ฉันหันมองเขา มองฟ้า มองทะเล
รับสัมผัสได้ชัด ว่าก้อนความรู้สึกบางอย่างก่อตัวในใจ
ฉันไม่แน่ใจนัก แต่ก็รับรู้ได้ว่าเป็นเรื่องที่ดี

: : : :

วันนี้....
ใกล้บ่าย เราแยกจากกันบนถนนเส้นหนึ่ง
ฉันก้าวลงอุโมงค์รถไฟฟ้าใต้ดิน
มอเตอร์ไซค์คันที่ขับมาส่ง มุ่งหน้าไปอีกทาง
ฉันลองนึกเล่นๆ ว่าสองล้อนั้นจะหมุนไปถึงไหน
ขณะที่ภายในตู้ขบวนที่ฉันยืนอยู่ มีอุณภูมิที่ต่ำกว่าภายนอกอยู่มาก
นึกไปแค่นั้น ก็พาลจะคิดไปถึงเรื่องต่างๆ
ทุกอย่างดีแสนดี... ดีมากจนฉันไม่กล้าคิดว่าจะเกิดขึ้นตรงนี้
ฉันคงฝัน และเป็นฝันที่ไม่มีวันตื่น
เมื่อตื่น ก็อาจจะพบว่าตนเองหลับคาเก้าอี้
และมีหนังสือเรื่องรักประโลมโลกวางคาอยู่ที่อก

บางที การเป็นคนช่างรู้สึกก็น่ารำคาญอย่างไม่น่าให้อภัย
บอกฉันที เมื่อเริ่มรู้สึกแบบนี้ ทางออกนั้นอยู่ตรงไหน?