เช้ามืดที่ผ่าน บนเก้าอี้สีฟ้า ที่ตั้งอยู่ตรงระเบียงห้อง
ฉันทิ้งตัวลงตรงนั้น นั่งมองฟ้า...
ฟ้าที่เห็นในการกระพริบตาครั้งแรก คือฟ้าสีดำสนิท
ไม่มีดาว ไม่มีเดือน น่าจะมีเมฆลอยอยู่บ้าง
แต่ฟ้าก็สีดำเสียจนฉันมองเมฆไม่เห็น
ในการเคลื่อนตัวของดวงตาครั้งถัดๆ ไป
ฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนสีไปทีละนิด แสงสว่างแย้มออกมาจากมุมตึกสูง
ที่กั้นฉันกับตะวันเช้าเอาไว้
ลมเย็นดีเหลือเกิน คล้ายฝนจะหลงฤดูมาตกเอาง่ายๆ
แสงสว่างที่ได้รับ ก็ขมุกขมัวเอาเรื่องอยู่
โมบายเคลื่อนตัวกระทบกันตามจังหวะแรงลม
เพลงช้าๆ ล่องลอยอยู่ในห้อง
ฉันร้องเพลง และยังนั่งอยู่ตรงนั้น แล้วโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียง
ฉันตื่นก่อนเวลาตั้งปลุก
ไม่รู้ว่าหลับอย่างเพียงพอแล้ว หรือ นอนไม่หลับกันแน่
ฉันลุกไปปิดเสียงปลุกเรียก
เปิดตู้เย็นเพื่อจัดมื้ออาหารเช้าเล็กๆ ให้ตัวเอง
ตามด้วยรดน้ำต้นไม้
แล้วเก้าอี้สีฟ้าก็รองรับร่างฉันอีกครั้ง
ต้นไม้ของบ้านข้างๆ วูบไหว
นั่งมองได้ไม่นาน ต้องบังคับตนให้ลุกไปอาบน้ำ แต่งตัว และเขียนขอบตา
ฉันเลือกเดรสสีฟ้ามาใส่ในวันพฤหัส
เขาว่าใส่สีนี้ วันนี้แล้วจะมีโชคลาภ เชื่อไว้ก็ไม่เสียหาย
กระเป๋าสะพายใบเล็กสีแดง สองเท้าสวมรองเท้าสีขาว
ยกมือขึ้นไหว้พระ ก่อนจะปิดประตูห้อง
กว่าจะถึงโต๊ะสีแดงตัวนี้ ฉันอยู่บนท้องถนนเกือบชั่วโมง
เริ่มสะสางงานไปทีละชิ้นตั้งแต่เช้า
เมื่อเข้าช่วงสุดท้ายของการทำงาน จึงได้เอนหลัง พักหายใจยาวๆ บ้าง
แดดข้างนอกเปลี่ยนเป็นสีส้มแล้ว
แต่ฉันก็มองเห็นได้ไม่ชัดตานัก มูลี่สีขาวเพิ่งถูกเอามาติดที่หน้าต่าง
ใกล้จะผ่านไปอีกวันแล้วสินะ
คุณรู้ไหม... ตั้งแต่เก้าอี้สีฟ้าตัวนั้น กระทั่งโต๊ะสีแดงตัวนี้
ฉันคิดถึงคุณ...เสมอ
