วันนี้แดดสวย จนต้องรีบซักผ้า
และเป็นการซักผ้าที่คุมโทนมากๆ

ระเบียงสวยดี มีแต่สีแดง

: : : :

อีกไม่นาน คงมีทางด่วนทอดข้ามอพาร์ตเมนท์ที่ฉันอยู่
เสียงขุด ทุบ เจาะ ตัด ดังต่อเนื่องทั้งวันอยู่บนหัว
ไม่รู้เขาทำอะไรกันนักหนา 
(ไม่ได้สร้างทางด่วนกันจริงๆ หรอกนะจ๊ะ
แต่สร้างลานจอดเฮลิคอปเตอร์ต่างหาก)
เขียนงานมาถึงช่วงที่ต้องใช้สมาธิสูงๆ
เอาอีกแล้ว ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!
ทุบให้เพดานทะลุกันเลยไหม
อ่ะ ไม่เป็นไร รอให้เสียงเงียบ ตั้งสติใหม่
เอียด เฟี้ยด เฟี้ยด! (พยายามจะอธิบายเสียงด้วยคำ)
เฮ้ย! เล่นใช้เลื่อยไฟฟ้ากันเลยเหรอวะ
(นั่นปะไร! มาอีกแล้ว คราวนี้ค้อนอวบๆ สัมผัสตะปูร่างบางแน่ๆ
ปั่ก ปั่ก ปั่ก! ดังขนาดนั้น)

เมื่อชั่วโมงก่อนหน้า
ฉันพักหูด้วยการลงไปเดินเล่น+หาของกินเข้าท้อง
(ไม่ได้กินโกโก้นะจ๊ะ แค่ลูกชิ้น 2 ไม้)
ผ่านร้านขายหนังสือ จึงแวะดูแม็กกาซีนเสียหน่อย

a day ปกพี่จิก ประภาส ชลศรานนท์...

แค่คนขึ้นปกก็สามารถกวักเงินในกระเป๋าของฉันได้แล้ว
เรียกว่านางแบบบนปกแม็กกาซีนผู้หญิงทั้งหลายแหล่
ดูจืดชืดไปสนิท

กลับถึงห้อง เปิด a day ดูคร่าวๆ ก่อนไล่สายตาจริงจัง
โป๊ก โป๊ก โป๊ก! (ตะปูตัวใหญ่มากแน่ๆ เสียงขนาดนี้)
แม้ยังไม่ได้อ่านทั้งหมดทั้งมวลในเล่ม แต่ก็พอจะเดาออก
ว่าเล่มนี้ต้องมีอะไรให้คิดตามได้มากโข
และที่ทำเอาถูกอกถูกใจ คือเลย์เอาท์ของเล่ม

: : : :

: : : :

ชอบหนังสือที่จัดวางเรียบง่าย สบายตา
ใช้สี และองค์ประกอบที่ไม่หวือหวาลายพร้อย
a day เล่มนี้เข้าข่าย น้อยแต่มาก ดูไม่รก และมีรสนิยมดี
ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง! (เอาไม้หน้าสามฟาดผนังกันรึไงวะ!)

: : : :

ครั้งหนึ่ง นิทานของฉันได้รางวัลยอดเยี่ยม โครงการรักลูกอะวอร์ด
พี่จิกเป็นหนึ่งในคณะกรรมการ
เราได้คุยกันเรื่องนี้ ในงานเปิดตัวนิตยสารสารกระตุ้น
จำประโยคหนึ่งที่พี่จิกบอกเอาไว้ได้
"เขียนนิทานอีกนะ อย่าหยุดเขียน"
แต่ให้ตาย หลังจากเล่มนั้น ฉันเขียนนิทานไม่ได้อีกเลย
หากแต่ได้งานอีโรติกมาแทน ^ ^"

แต่ไอ้คำว่า "อย่าหยุดเขียน" มันใช้ได้กับงานเขียนทุกอย่าง
แม้ชีวิตจะหยาบเกินกว่าจะเขียนนิทาน
ทว่า ไม่เคยคิดที่จะหยุดเขียนหนังสือ
ก - ฮ รวมถึงสระ วรรณยุกต์ทุกตัว
รวมเป็นหนึ่งกับกระแสเลือด
หลั่งเลือดให้หมดตัว มันก็ยังฝังอยู่ในอวัยวะ ในชั้นไขมัน
แทรกอยู่ตามผิวหนัง ฝังอยู่ในรูขุมขนอยู่ดี
ป๊อก ป๊อก ป๊อก! (คราวนี้เบาลง แค่ ป๊อกๆ ไม่ ปั่กๆ ขอบพระคุณ)

ถ้าไม่เขียนหนังสือ ก็ไม่รู้จะทำมาหากินอะไรแล้ว
(แม้พี่หนมจะบอกว่าให้ไปเป็นครูสอนเต้นแอโรบิคก็ตาม
แต่กลัวว่า จะเต้นท่าขั้นเทพฯ
จนคนเต้นตามเปลี่ยนจากขยับขา มาเป็นชี้นิ้วด่าแทน)

เอาเป็นว่าจะแก่ไปพร้อมกับอาชีพเขียนหนังสือให้คนอ่านนี่ล่ะ
 

: : : :

เห็นในหน้า a team เขาตั้งคำถาม ถามพี่จิกกันใหญ่
ทีแรกว่าจะถามพี่จิกดูบ้าง แม้พี่เขาจะไม่ได้เข้ามาอ่านก็เถอะ
แต่มาถึงตอนนี้ เปลี่ยนใจแล้ว

เปลี่ยนเป็นขอถามคนข้างบนหัวฉันดีกว่า

"เมื่อไรจะเลิกป๊อกๆ โป้กๆ ปึ้งๆ ปั่กๆ กันซะทีค๊า
เขียนงานไม่ได้เลย (เว้ยยยยยเฮ้ยยยยย)"