หนัง 'เพราะๆ' เรื่องนี้เข้าโรงฉายสงบเสงี่ยมในเดือนกุมภาที่ผ่าน
ฉันเพิ่งซื้อแผ่นมาดู ในอีกหลายเดือนให้หลัง
ดูหนังรักเรียบง่าย ในเดือนที่ไม่ใช่เดือนแห่งความรัก
แต่ความรักมีอยู่ในทุกที่ทุกทาง อวลอยู่ในทุกวัน ไม่เว้นว่าง

'รู้สึก' ได้หรือเปล่า ก็เท่านั้น

ฉันดูหนังยังไม่จบเรื่อง ค้างไว้ได้เกือบอาทิตย์แล้ว
จำไม่ได้ว่ามีอะไรเข้ามาขัด ทั้งที่หนังทำเอานิ่งๆ เย็นๆ ได้ขนาดนั้น
คืนนี้ ว่าจะจัดการให้จบเรื่อง

....

ประโยคหนึ่งโปรยอยู่บนโปสเตอร์หนัง

'How often do you find the right person?'

เป็นการตั้งคำถามที่ดึงดูดทั้งคนสิ้นหวังและเปี่ยมหวังในรัก
เพราะไม่ว่าเราจะหมดหวังกับรัก หรือยังมั่นคงในมันอยู่
เราก็ล้วนอยากเจอคนที่ใช่ด้วยกันทั้งนั้นมิใช่หรือ

อาจเป็นแค่ครั้งเดียวในชีวิต
ที่สาวเชคลูกหนึ่งจะพบกับนักดนตรีข้างถนนที่เล่นแต่เพลงที่ตนแต่ง
ถ้ามองเห็นกันครั้งนี้ แล้วเลยผ่านอย่างไม่ใยดี
พรุ่งนี้สองคนอาจเป็นแค่คนแปลกหน้าที่มองไม่เห็นกันอีก

แต่ด้วยเป็นคนที่ใช่ หรือแรงดึงดูดลึกลับทั้งผลักทั้งดันหรือไม่
ไม่มีใครที่ขวักไขว่อยู่บนถนนเส้นนั้นรู้

การเข้ามาในชีวิตของกันและกัน ทำให้ชีวิตของอีกฝ่ายเปลี่ยน
เคยอ่านเจอที่ คุณดังตฤณ นักเขียนเบสเซลเลอร์ ว่าไว้
ว่าเราจะรู้ว่าเขาหรือเธอคือคนที่ใช่ เป็นเนื้อคู่หรือไม่
ให้ดูว่า เมื่อมาอยู่ร่วมใจกันแล้ว เกิดแต่เรื่องดีๆ ขึ้นหรือเปล่า
เกิดแรงบันดาลใจที่จะคิดดี พูดดี ทำดี ต่อกันและคนรอบข้างไหม
ถ้าใช่ ก็ถือว่าสองคนมีกรรมดีต่อกัน
เมื่อรักกัน ก็ย่อมส่งกระแสความรักดีๆ ออกไป

เท่าที่ฉันดู once ถึงกลางเรื่อง
หนุ่มดับลิน และสาวเชค เข้าข่ายที่คุณดังตฤณว่า

เขารักเพลงของเขา แต่เมื่อพบเธอแล้ว
เขาอยากแบ่งที่ทางให้ผู้หญิงคนนี้เข้าไปนั่งในเพลงของตนด้วย 
และดูเหมือนเขาจะรักเพลงจากลายมือตนเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
อยากจะทำเป็นชิ้นเป็นอันให้คนอื่นฟัง
มากกว่าแค่ตะโกนร้องเพื่อแลกกับเศษสตางค์อยู่ข้างถนน
เขาเขียนเพลงอีกหลายเพลง ตั้งวงดนตรีที่เข้าขากันดี
นำไปสู่การบันทึกเสียงจริงๆ จังๆ

เขาเองก็ทำให้หญิงสาวชื่นชมพรสวรรค์ของเธอ
แม้เธอยังงงๆ อยู่ว่าพรสวรรค์ด้านการเขียนเพลง
มันไปซ่อนอยู่ตรงไหนของชีวิต ทำไมเธอเองไม่เคยเห็น
แม้เธอจะเก่งในการเล่นเปียโนอยู่
แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า จู่ๆ จะสามารถเปลี่ยนตัวโน้ตให้เป็นถ้อยคำได้

เขาแต่งทำนอง ขอให้เธอใส่เนื้อร้อง
จากร้านขายของชำ ทอดสู่ห้องเช่าเล็กๆ
เพลงที่ร้อยจากถ้อยคำชิ้นแรกในชีวิตของเธอก็ถือกำเนิดขึ้น
เป็นการปฏิสนธิที่ไพเราะเพราะพริ้ง
อสุจิคือท่วงทำนองอันลอยล่อง รังไข่คือเนื้อร้องที่งามงด

'แค่เธอยังต้องการฉัน แค่นั้นฉันก็พอใจแล้ว'

ง่ายแต่งาม ร้องขอแต่ไม่โลภมาก
มิใช่เพียงเขียนเพลงตามคำขอของเขาเท่านั้น
แต่ในเพลงบทนั้นมีความหมาย ที่อยากบอก

ในหนังเรื่อง as good as it gets
เมลวิน นักเขียนปากร้าย แต่ใจเหงา
บอกกับ แครอล แม่ม่ายลูกติด (เช่นกัน) ว่า

"คุณทำให้ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้น"

คนที่คุ้นแต่คำชื่นชมที่มีต่อรูปร่างสังขาร
คงไม่สะทกสะท้านต่อประโยคนี้
แต่กับคนที่มองเพื่อนมนุษย์ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่านั้นอย่างแครอล
ประโยคที่เขาบอกเธอ กลับทำเอาสะเทือนได้ไม่ยาก

นั่นคือคำชม คำชมที่ทำให้คนฟังยิ้มเข้าไปถึงข้างใน

เพลงของหนุ่มดับลิน และสาวเชคเป็นเช่นนั้น
ทั้งคู่ต่างชมเชยกันและกัน
การที่ใครคนหนึ่งทำให้ใครอีกคนมากล้นด้วยแรงบันดาลใจ
ที่จะทำอะไรดีๆ และอยากปันให้คนอื่นได้
คือคำชมที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยเป็นคำพูดใดอีกแล้ว

และถ้านั่นคือสิ่งที่ดี ก็ย่อมหมายความว่า
สองคน คือคนที่ใช่ของกันด้วยใช่ไหม