หลังกลับจากพะงัน...
ดูจะนอนจะกินไม่เป็นเวลามาพักใหญ่
บางคืนก็ไม่ได้นอน จนไม่รู้ว่าเรามีชีวิตข้ามวันใหม่แล้วหรือไม่
นั่นเอง จึงเป็นเหตุให้ลืมวันลืมคืนเสียอย่างนั้น
วันนี้วันอะไร วันที่เท่าไร เถียงกับเพื่อนอยู่นาน
ผลสรุปแล้ว ฉันเองที่หมุนโลกเร็วกว่าชาวบ้านชาวช่องเขา
หรือไม่แน่ว่า ฉันกำลังเร่งเวลา
ถ้าพรุ่งนี้ลืมตาขึ้นมา
แล้วพบว่าโลกเคลื่อนผ่านไปอีกเดือน
ฉันอาจจจะดีใจมากกว่า พบแค่ว่า
วันที่ลืมตาตื่น ก็แค่วันถัดไป
งานที่ทำเพื่อปากท้อง เพิ่งปิดเล่มไปหมาดๆ
วันนี้จึงได้หลับยาว แล้วมาตื่นเอาตอนบ่าย 4
ถึงคราวเขียนงานที่ตอบสนองความต้องการของใจเสียที
อยากให้เสร็จไวๆ และเมื่อนั้น ฉันอาจจะออกเดินทางอีกครั้ง
ลำพังบนพื้นทรายของเกาะพะงัน
รูปและรอยเท้า โดย ตินกานต์
: : : :
ที่เกาะพะงัน
ยังไม่มีใครได้รู้เรื่องรู้ราวมากมาย
ว่าฉันไปเจอะเจออะไรมาบ้าง
รูปถ่ายสักรูปก็ยังไม่ได้เอามาอวดกัน
ที่นั่น ฉันเขียนโปสการ์ดส่งให้ฟ้า, แพนด้าผู้น่ารักของฉัน
เขียนบอกเธอไปสั้นๆ
ว่าไปพะงันเถอะ แล้วฟ้าจะหลงรักเหมือนที่เรารู้สึก
ฟ้าบอกฉันหลังจากได้รับโปสการ์ดว่า
"ตินนี่ทำให้เราแทบจะไปเก็บกระเป๋า"
นั่นล่ะ จุดประสงค์ของโปสการ์ดใบนี้
ฉันตั้งใจจะกลับไปยังพะงันอีก
กลับไปอยู่ ไปสัมผัส ไปใกล้ชิดให้มากเท่ามากได้
เหมือนลองได้หลงรักเสียแล้ว
ใจก็หวนคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
หากได้กลับไปกอดกันแน่นๆ อีกครั้ง
อาจจะไม่ยอมคลายกอดนั้นเสียเลย
คงมีไม่กี่สถานที่ ที่ทำให้หลงรักมากจนไม่อาจถอนใจ
และคงมีการเดินทางไม่กี่ครั้ง
ที่ทำให้หลังจากนั้น เราลืมวันลืมคืนได้
พะงัน... เธอร้ายนักเชียว.
