เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางดึก
พร้อมๆ กับความรู้สึกเชื้อเชิญให้ออกเดินทาง

"ไปด้วยกันมั้ย หรือถ้าไม่ไป ฉันไปคนเดียวก็ได้"
"ใช่สิ เขียนก็ได้ ถ่ายรูปก็สวย" ฝ่ายตรงข้ามตัดพ้อ
"เขียนน่ะเขียนได้ ถ่ายรูปก็ไหวอยู่ แต่ไปกับเธอ ฉันอุ่นใจ"

มิได้อ้อนออน หรือเอาใจ นั่นคือความหมายที่จริงแท้

photo: sxc.hu

เราวางสายจากกันไป
เมื่อระลึกได้ว่าในวันใหม่ ต่างคนต่างมีภาระแต่เช้า

บนถนนเส้นที่ทอดสู่นอกเมือง
แสงและสีอ่อนๆ ของแดดค่อยๆ ละเลียดฉาย
เพลงในอัลบั้มใหม่ของ ธงไชย แม็คอินไตย์ ยึดครอบพื้นที่ว่างในรถ
บางท่อนบางตอนคล้ายชักชวนให้คนฟังมีความรักเสียเดี๋ยวนี้

"สองคนกำลังดี มีเวลาส่วนตัวนิดนึงคงจะดี
เรามันมีอะไรเข้าทางกันพอดี..."  

ถ้าใจไม่อ่อนไหวเกินข่มไหว
ต่อให้เป็นเพลงรักหวานหวามสักปานไหน
คงไร้อิทธิพลต่อใจดวงนี้ แต่เจ้าของใจรู้ดีว่าไม่ใช่

ไข่แดงลอยอยู่บนฟ้าพอให้สายตาเห็นได้
กลิ่นทะเลลอบลอยมาแต่ไกล 
หายใจลึกๆ เข้าอีกทีกลับได้กลิ่นพันธุ์ไม้ในป่าใหญ่
เงี่ยหูฟัง ก็พลันแว่วเสียงสายน้ำรินไหลในจังหวะที่เคยคุ้น
แล้วก็คิดไปถึงเรื่องราวในวันเก่าก่อนที่เราแบ่งปันกันใช้จ่าย
พื้นที่ของ 'สองคน' ที่มีทะเลให้อาบ มีพื้นทรายให้นอนทอดกาย
มีต้นไม้ใบไม้ให้ร่มเย็น
และมีสายน้ำให้ปล่อยเท้าแช่ พลางทอดอารมณ์
แล้วเมื่อถึงยามที่ดาวลูกไก่เดินเรียงแถวออกมา
แรงดึงดูดก็บอกให้เราจุมพิตกันเพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง

ครั้งหนึ่งเคยนึกอยากเขียนเรื่องของการเดินทางฉบับทดลอง
คนแปลกหน้าสองคนจะรักกันได้หรือไม่ 
หากถ้าเส้นทางนั้นงดงามจับใจ .
และบรรยากาศเอื้ออำนวยเสียเหลือเกิน
ตอนนี้ความอยากนั้นออกจะเลือนลาง
อยากขวักมือเรียกเอาความหลังกลับมานั่งเล่ากันใหม่มากกว่า

หรือว่า เราจะต้องออกเดินทางด้วยกันอีกสักหน
และบนท้องถนนที่มีเราแค่สองคน ดูจะกำลังดีแล้ว.