นั่งรถฝ่าค่ำคืน บนถนนสายนิรนาม
เปิดเพลงให้ดังที่สุดเท่าที่กำลังหูจะรับได้
ตะโกนร้องตามเท่าที่พลังเสียงจะสร้างไหว
เบียร์กระป๋องค้างอยู่ในการจับถือ ไอเย็นจากผิวภาชนะบรรจุค้างที่ฝ่ามือ
มืออีกข้างยื่นออกไปนอกกระจก ให้ลมล่องหนปะทะ
....
คืนนี้ รถคันนี้ เพลงเพลงนี้ เบียร์กระป๋องนี้ ความรู้สึกแบบนี้
พรุ่งนี้เช้า ฉันค่อยกลับมานอนที่เตียงหลังเดิม
