ไปทำงานต่างจังหวัดมา 2 วันเต็ม
ทิ้งห้องหับให้อ้างว้างอยู่เบื้องหลัง
แม้จะพาตัวเองหนีจากกรุงเทพฯ ออกไปไม่ไกลนัก
แต่ก็พอจะกอบโกยสติที่หล่นหาย
และกอบเก็บความสุขมาได้มากมายอยู่

เส้นทาง บทเพลง เสียงลั่นชัตเตอร์
ค่ำคืน ลมเย็น ความหนาว ดาวอีกไม่กี่ดวง
และแอลกอฮอล์อีกไม่มากอึก
...
ฉันแว่วยินเสียงรถไฟฉึกกะฉัก ฉึกกะฉัก
ดังมาจากที่ไหนสักแห่งแล้ว
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด
อาทิตย์หน้า ฉันจะขออาศัยเจ้าม้าเหล็กควบลงใต้
ทิ้งให้กรุงเทพฯ วิบๆ ไหวๆ ด้วยแสงไฟอยู่ข้างหลังอีกหน
นี่ไม่ใช่การหนีแต่อย่างใด แต่คือการเดินทางไปสู่...
สู่อะไรสักอย่าง ที่รอคอยอยู่
โดยที่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าคืออะไร

ในตลาด อ. เมือง เพชรบุรี
เรียบๆ ง่ายๆ เท่านี้ ฉันว่าเพียงพอแล้ว

: : : :

ร้านก๋วยเตี๋ยวเจ๊นิ ใน อ.เมืองเพชร
ชอบองค์ประกอบ แสง สี และความรู้สึกที่มีต่อภาพนี้มาก

: : : :

ลังสำหรับใส่ขนมหม้อแกง อ. เมืองเพชร เช่นกัน
คลาสสิคเป็นบ้าเลย ว่าไหม

: : : :

ต้นไม้สีเขียว และประตูบ้านสีสนิม... ระหว่างทาง
พี่ช่างภาพที่ไปด้วยกันบอกว่า มันอยู่ด้วยกันได้เนอะ

: : : :

กลับเข้าสู่กรุงเทพฯ... แสงสุดท้าย คล้ายร่ำลา
หากแต่ ก็แค่วันนี้ ถ้านี่ไม่ใช่แสงสุดท้ายตลอดกาล

: : : :

ก่อนจบ

คืนก่อน พี่ซีดส่งเพลง คืนอันเป็นนิรันดร์ มาให้ฟัง
บอกว่า ฟังแล้วอาจจะเข้าใจอะไรได้มากขึ้น
ฟังแล้วนะพี่ซีด แต่ไม่กล้าพูดจริงๆ ว่าเข้าใจ

คืนอันเป็นนิรันดร์... แต่ก็ชอบแฮะ