'นั่งอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย
ในมุมหนึ่งของบาร์แห่งหนึ่ง
ในคืนวันจันทร์คืนหนึ่ง
ของเดือนอะไรสักเดือนหนึ่ง

ฉันเริ่มดื่มอย่างช้าๆ
ปล่อยให้แอลกอฮอล์ล้างความโกรธแค้น
ที่มีต่อฉัน ต่อเธอ และต่อใครๆ
หวังให้ความเมามายเป็นบ้านเกิด'

ตุล ไวฑูรเกียรติ: หลบเวลา

photo by riotryannn

อ่านบทกวีไร้กรอบของพี่ตุลแล้ว รู้สึกเหมือนจังหวะชีวิตคาบเกี่ยวอยู่กับบางตัวอักษร เมื่อคืน แม้ไม่ใช่บาร์ลี้ลับ แต่เป็นห้องหับที่คุ้นเคย เบียร์กระป๋องถูกเปิด พร้อมเอ่ยเชื้อเชิญคู่สนทนาผ่านตัวหนังสือ นึกภาพเอาว่าเราชนกระป๋องกันเบาๆ อย่างระวังไม่ให้น้ำและฟองกระฉอกออก

มีคู่ดื่ม ไม่ถึงกับเดียวดาย แต่ถ้าพูดตามรูปธรรมยามดึกยามนั้น เราก็ต่างเดียวดายกันทั้งคู่... แค่โลกที่จำลองขึ้นมา

เพียงแต่ ฉันไม่มีความโกรธแค้นใดให้ชะล้างอย่างกวีว่าไว้ มันเป็นอารมณ์เบาๆ ที่อยากได้น้ำเมาๆ มาบันดาลไอเดียเขียนงาน ช่วยเป่าความคิดให้มันฟุ้งๆ ลอยๆ และไกลๆ

ห้องที่ไร้แสงไฟ
อาศัยความสว่างจากจอคอมพิวเตอร์
แค่เบียร์กระป๋องเดียวเท่านั้น
กับเพลงเดิมที่เปิดวนอยู่
เวลาเคลื่อนผ่านได้ไม่ยาก

: : : :

ฉันตื่นขึ้นมาในช่วงสายแก่ของวัน ฤทธิ์เบียร์ไม่เหลือติดก้นกระป๋อง มันคงระเหยไปตามจังหวะหายใจเข้าออก ยามเปลือกตาปิดและสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว โชคดี ที่ไม่ฝัน... เพราะถ้าฝันบวกกับอาการเมาอ่อนๆ แบบนี้ฉันว่าคงทำเอาปั่นป่วน

ก็คนมันประเภทฝันเยอะ ฝันมาก อะไรสะกิดชีวิตแล้วสะเทือน มันก็เข้าไปคั่งค้างอยู่ในฝันได้ บางครั้ง ฉันถึงกับร้องไห้ เมื่อยังรู้สึกว่าฝันที่ผ่านไป มันดันส่งผลข้างเคียงต่อชีวิตจริง

ตลอดทั้งวัน ฉันเอาแต่เก็บข้าวของที่ทิ้งระเกะระกะไว้ให้เข้าที่หนังสือกองโต๊ะ เอกสารปึกใหญ่ซีดีเพลงอีกจำนวนหนึ่ง ล้วนถูกอพยพมาจากออฟฟิศ ขณะที่มือกำลังจัดที่จัดทางให้สมาชิกใหม่ พลันนึกภาพน่ารักๆ ของพี่ซีด วันนั้นคุณพี่เธอยกมือขึ้นลูบประตูห้องกองฯ ลอยหน้าลอยตาซึ้งๆ แล้วเอ่ยขำๆ ขึ้นมาว่า

"เวลากงลี่เธอปิดกล้อง เธอจะเดินลูบฉาก เพื่อจดจำมันเอาไว้แบบนี้"

"พี่ก็เลยทำเหมือนกงลี่รึไงเนี่ย"

ทั้งคนทำ และคนทักพากันขำ แต่เอาเข้าจริง ก็กลายเป็นขำกลบเกลื่อนกันทั้งคู่

ฉันไม่ได้กังวลกับอนาคตมากมายนักหรอก แม้ไม่แจ่มชัด แต่ก็พอมองเห็นเค้ารางๆ อยู่ ไม่ได้อับจนชนตรอกจนเฉาตายแน่ เพียงแต่เวลาที่ได้มาจับต้องอะไรที่ทำให้ความทรงจำวิ่งย้อนกลับมา ก็อดฟูมฟายกับมันไม่ได้

ไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอะการเปลี่ยนแปลง และก็ใช่ว่าโหยหาอดีตราวกับคนที่เอาแต่เหลียวมองข้างหลัง แต่ไอ้ความทรงจำแบบนี้ล่ะ ที่ทำให้วันเงียบๆ มันไม่ว่างเปล่าจนเกินไป การไม่มีใคร หรือเรื่องอะไรให้คิดถึง ดูจะน่ากลัวกว่าฝันร้ายด้วยซ้ำ

คืนนี้คงหลับได้ และถ้าจะฝัน ก็จะไม่หนักหนาเกินไป
เพราะถึงอย่างไร พรุ่งนี้ ก็ต้องลืมตา

: : : :

: : : :

ขอฝากข้อความถึงคน5 คน

คนที่ 1 ที่ห่างหายจากการคุยกันมาระยะหนึ่ง และคืนนี้ได้สนทนากันช่วงสั้นๆ
"คิดถึงเธอว่ะ"

คนที่ 2 ที่เงียบใส่กันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
"อยากได้ระยะห่างแต่สวยๆ อย่างที่เราเคยมี ตอนนี้คงใกล้เกินไปกลับมาเว้นระยะกันดีมั้ย"

คนที่ 3 ที่คอยรับความรู้สึกกัน และชื่นชมในตัวฉันเสมอ
"ขอบคุณนะฟ้า ขอบคุณมากๆ"

คนที่ 4 ที่กำลังตัดสินใจเรื่องอะไรบางอย่าง
"แล้วทุกอย่างจะลงตัวนะแม่แบ็กแพ๊กเกอร์"

คนที่ 5 ที่บอกว่า ใครคนหนึ่งกำลังออนไลน์
"คนเราก็แค่นี้จริงๆ พี่ปิ๊ก... รักพี่ว่ะ"

.... เฮ้ย! น้ำตาไหลได้ไงวะ

copyright © 2006 tinnakarn, All rights reserved