เมื่อคืนนี้ โลกมุ่งหน้าล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ในยามฟ้ายังมืด
ฉันคว้าหนังสือเล่มหนาขึ้นพินิจปกคร่าวๆ
ถ้าฉันมักจะหยิบเอาหนังของ หว่อง กา ไว ขึ้นมาดูในยามเหงา
จะบอกว่า ยามที่รู้สึกเศร้าขมๆ สุขขื่นๆ
หนังสือของมูราคามิมักควักมือเรียกคงไม่ผิดนัก
ไม่ใช่ทุกครั้ง ที่ฉันจะแก้รสขมรสขื่นด้วยการหยิบขึ้นมาอ่านจริงจัง
เว้นเพียงคืนที่ผ่านมา....
Dance Dance Dance
photo by esilenna
จำได้เพียงเลือนลาง ว่าเคยจับหนังสือเล่มนี้เปิดอ่านบางส่วนไปแล้ว
แต่จะส่วนไหนบ้างก็เกินแจ่มชัดนัก
รู้เพียงว่า หญิงสาวที่เดินกระเผลกที่ 'ปรากฏตัวในคืนฝน'
ในหนังสืออีกเล่มของเขา ยังหลอกหลอนฉันไปทุกที่
จนฉันไม่มีสมองส่วนใดเหลือให้ทวนนึกถึงโรงแรมโลมา
หรือจะเป็นชั้นที่ 16 หรือ กีกิที่ชายคนนั้นตามหา - ก็ตาม
แล้วฉันก็จับ Dance Dance Dance ขึ้นมาปัดฝุ่นอีกครั้ง
.... อย่างจงใจ
....
"อ่านแล้วชอบนะ" ชายคนหนึ่งบอกฉันไว้เช่นนี้
นั่นคือคำชมที่เขามีต่อหนังสือ
เพียงไม่กี่หน้าที่พลิกผ่าน
ฉันรู้สึกราวกับเจ้าของประโยคนั้นบรรจุตัวเองอยู่ในบางช่วงบรรทัด
ผู้ชายที่ฉันไม่รู้ ว่าไปรู้มาจากที่ไหน
ว่าเขาเคยพูดว่า ตัวเขาเองมีชีวิตเหงาๆ แบบมูราคามิ
.
ผม "เดินออกมายังห้องครัว เปิดกระป๋องเบียร์ดื่ม
เก็บกวาดสิ่งของออกจากตู้เย็น โยนมะเขือเหี่ยวทิ้งไป
จัดเรียงกระป๋องเบียร์ รินของเหลวลงในแก้ว
และเขียนบัญชีรายการซื้อของมาเติมตู้เย็น"
.
ฉันจินตนการไปว่า เขาอาจเคยดำรงชีวิตเช่นตัวละครตัวนี้
....
แล้วกลิ่นอ่อนๆ ของเขาก็รุนแรงขึ้นที่ปลายจมูกของฉัน
เป็นกลิ่นหอมจากอกที่ฉันเคยแนบจมูกสูดดม และเอ่ยชมว่าหอม
กลิ่นยังคั่งค้าง หรือลอยไกลมาด้วยแรงดึงดูดบางประการ
หรือฉันจินตนาการเอาเองก็ไม่ทราบ
แต่ก็ทำเอาฉันต้องวางหนังสือไว้กับอก
พักเปลือกตา แล้วหวนคิดถึงภาพที่เราเคยได้พบ
และมีประสบการณ์ร่วมกัน
สมองควานหาภาพเก่า ว่าเราไปรู้จักกันตอนไหน
เรารู้สึกต่อกันได้อย่างไร แล้วเราสูญหายไปจากกันแล้วหรือยัง
ฉันไม่แน่ใจ ว่าตามภาษาที่โลกกล่าวเรียกแล้ว
นี่คือการหายไปจากกันอย่างถาวร
หรือเพียงการหยุดพักชั่วครู่ ชั่วคราว
.
"ฉันชอบคุณ" เธอบอกผม "...ในบางคราวอยากอยู่กับคุณ
แม้แต่ในตอนที่นั่งทำงานอยู่ในสำนักงาน"
.
"ฉันอยากอยู่กับคุณมาก มากเหลือเกิน...
แต่ฉันก็ไม่อยากจะอยู่กับคุณตั้งแต่เช้าจรดกลางคืน
เป็นประจำทุกวัน"
.
"ไม่ได้หมายความว่า ฉันอึดอัดใจตอนที่อยู่กับคุณ
เป็นเพียงแต่ว่า ในตอนที่ฉันอยู่ใกล้คุณ
ยางคราว ฉันรู้สึกว่าอากาศเบาบาง
เหมือนไปอยู่บนดวงจันทร์"
....
ฉันอ่าน Dance Dance Dance ไม่จบเล่ม
ผู้หญิงขากระเผลก และบาร์แจ๊สหายไปแล้ว
มีแต่โรงแรมโลมา.. ชั้นที่ 16.. กีกิ..
และประโยคคำถามที่ว่า "เรื่องอะไรกันคะ" อยู่ในหัว
มูราคามิปั่นหัวฉัน
เสียงฝนที่กระหน่ำแบบปราณีอยู่ภายนอกก็ร่วมมือด้วย
ฉันปิดไฟห้อง หลงเหลือไว้เพียงความมืด
แม้ใจไม่กล้าเผชิญกับมันเพียงลำพังสักเท่าไร
.
"คุณมาจากดวงจันทร์หรือไง"
"แล้วเมื่อไรคุณจะกลับไปเสียที"
copyright © 2006 tinnakarn, All rights reserved
