เมื่อคืน กว่าจะยอมนอนได้ ก็ปาเข้าไปตี 3 กว่า

ฉันมัวทำอะไรอยู่...

แก้ทรงเดรสที่เพิ่งซื้อมา อ่านอะเดย์เล่มปกเรย์

พลางฟังเพลงนุ่มหู คลื่น 99.5 ไปด้วย

แล้วก็แว่บสงสัยขึ้นมา...

ถ้าได้ออกเดินทางกับคนรักเก่า เราแบกเป้ไปไหนด้วยกันสักที่

เป็นร้อนนี้ ก็อาจจะพงัน หรือสมุย

เป็นหนาวหน้า อาจจะเป็นปาย หรือไปดูลั่นทมที่หลวงพระบาง

เรื่องราวที่จะก่อเกิดเรื่องเล่าหลังจากนั้น จะเป็นอย่างไร

เราจะกลับมารักกันไหม หรือจะกลายเป็นเพื่อนซี้

หรือไม่ อาจจะหลงเหลือกันไว้ เพียงความทรงจำ

photo by kodakwhore

จะว่าไป ก็ดูโรแมนติกไม่หยอก

คนเคยรัก ลมต่างถิ่นอาจพัดความรักครั้งเก่าก่อนมาให้เราได้นึกถึง

แล้วเราก็อมยิ้มไปกับมัน จากนั้นก็สะกิดเตือนกันให้ลุกออกเดินต่อ

ไม่มีปฏิกิริยาทางกายให้ร่างหวั่นไหว

จะทิ้งไว้ก็เพียงสารเคมีทางใจให้เรายังจดจำกันอยู่

กลับมา ฉันอาจะเขียนหนังสือได้สักเล่ม

กับพล็อตสั้นๆ ง่ายๆ ที่ว่า "คนเคยรักกับการเดินทางที่ไม่เคยเท้า"

แต่ใครล่ะจะยอมให้เป็นเช่นนั้น

ฉันงั้นหรือ เขางั้นหรือ คนของฉัน และคนของเขางั้นหรือ

สุดท้าย ก็คงต้องนั่งเทียนเขียนนิยายขึ้นมาสักเล่มหนึ่ง

ที่มีความจริงเพียงครึ่ง คือ ฉันเดินทางคนเดียว

: : : :

ในเมื่อ กับคนเคยรัก มันยาก

แล้วถ้าฉันจะรับสมัครผู้ร่วมทางที่ไม่เคยรักกันเล่า

การเดินทาง จะทำให้เรารู้สึกอะไรต่อกันได้ไหม

(จะเหมือนพี่ก้อง และพิณ ใน สองเงาในเกาหลี หรือเปล่า)

มากขึ้น เท่าเดิม หรือติดลบ น่าลองสักตั้งไม่ใช่หรือไง

ฉันอยากเขียนหนังสือสักเล่ม ในสถานที่โรแมนติกสักแห่ง

เปิดรับสมัครผู้ร่วมทางนับแต่บัดนี้!!!

คุณสมบัติมีไม่มาก แต่อยากให้เคร่งครัด

คุณสมบัติอะไรบ้าง หลังไมค์ก็แล้วกัน

ฉันยังคิดได้ไม่หมด ว่าพระเอกในงานเขียนชิ้นต่อไปของฉัน

ต้องเป็นอย่างไร...