โลกคงร้อนเกินไป ฟ้าเทฝนลงมาให้ได้เพ้อกันหน่อย
บ่ายวันนี้ บ่ายที่มีฝน...
พ๊อกเกตบุ๊คเล่มล่าของฉัน ได้ฤกษ์ออกมาเล่นน้ำฝนเสียที
พื้นปกสีขาว ถูกโปรยเกริ่นกล่าวเนื้อในของเล่มไว้ว่า
"เรื่องราวของจดหมายทุกฉบับ โปสการ์ดทุกใบ
ที่มีหัวใจของผู้ส่งและผู้รับประทับอยู่"
แน่นอน ภาพปก และประโยคโปรย กล่าวชัดขนาดนี้แล้ว
คงไม่พ้นเรื่องของจดหมาย และโปสการ์ดไปได้
: : : :
ฉันไม่ใช่คนดัง ไม่ใช่คนเก่งกาจมากมาย
หนังสือเล่มนี้ก็อาจไม่ดูดีเพอร์เฟคไปเสียทุกอย่าง
(จึงขออภัยผู้อุดหนุนทุกท่าน หากถ้ามีสิ่งใดผิดพลาด
แต่เชื่อเถอะว่าเรา พยายามกันมากที่สุดแล้ว)
แต่กับคำนำ หรือที่ฉันเรียกในเล่มว่า 'จดหมายนำ'
ของพี่ๆ 3 คนนี้ที่มามอบไว้ให้กับหนังสือของฉัน
มันมีค่ามาก สมบูรณ์มาก และงดงามมาก
ขอให้พวกเขาได้เอ่ยถึงผลงานชิ้นนี้ของฉันแทนแล้วกัน
: : : :
... พี่อุ้ม สิริยากร พุกกะเวส
"ยังจำความรู้สึกตอนอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น
สมัยเรายังเรียนมัธยมได้ไหม
เวลาที่หัวใจมันอุ่นๆ จนต้องลดปึกกระดาษลงมาแนบไว้กับอก
อ่านหนังสือของตินกานต์ แล้วรู้สึกคล้ายๆ อย่างนั้น
หาคนเขียนหนังสือภาษาสวยๆ ยากนะ เดี๋ยวนี้
แต่อย่างน้อย ก็มีตินกานต์นี่ละ หนึ่งคน"
... พี่เอ๋ นิ้วกลม
"หนังสือบางเล่มเป็นเพื่อน - เพื่อนที่เข้าใจเพื่อนในวัยเดียวกัน
หนังสือของตินกานต์เป็นแบบนั้น
ซ้ำยังเป็นเพื่อนที่เปิดเผยความรู้สึก แบบไม่หวงเก็บไว้ใส่ขวดโหล
แต่เลือกที่จะเปิด + เผยออกมาให้เราได้แบ่งปันกันอย่างเต็มที่
หากอยากให้เขาเปิดใจกับเรา เราต้องเปิดใจกับเขาก่อน
เคยมีคนบอกกับเราอย่างนั้น"
... พี่ปิ๊ก กิรดา
"ตินกานต์ทำให้ฉันรู้สึกว่า
โลกละมุน เหงา อุ่นแบบหนักแน่นเป็นอย่างไร
ซึ่งหากคุณได้ใกล้ชิดกับเธอ เชื่อว่าจะต้องคิดเหมือนฉัน
ว่างานเขียนชิ้นนี้เป็นเธอมากที่สุด
นอกจากเธอจะมีความรักจริงให้ตู้ไปรษณีย์
ที่สะสมจนใกล้เป็นพิพิธภัณฑ์แล้ว
ภาพที่เธอบรรจงเขียนโปสการ์ด ติดแสตมป์
เป็นภาพแรกๆ ที่ฉันจะนึกถึงเมื่อยามพูดถึงชื่อเธอ"
: : : :
เหล่านี้คือ จดหมายนำ บางส่วนที่ฉันอ่านแล้วรู้สึกว่า
อยากอ้าแขนกอด พี่อุ้ม พี่เอ๋ และพี่ปิ๊ก แบบ bear hug สักที
อยากขอบคุณที่มองเห็นส่วนดีในความเป็นฉัน
(ส่วนที่ไม่ดี ก็ขอให้ตักเตือนกันนะคะ)
ทุกประโยค ทุกถ้อยคำ ล้วนคือความดีงามของหนังสือเล่มนี้
: : : :
สุดท้ายแล้ว
ฉันอยากให้คุณหยิบปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายสักฉบับ
หรือโปสการ์ดสักใบ ร่อนส่งไปยังคนที่คุณคิดถึงบ้าง
พี่เอ๋ นิ้วกลม บอกว่า การสื่อสารประเภทนี้
เมื่อมีผู้ส่ง ย่อมมีผู้รับ และเมื่อมีผู้รับ ก็ต้องมีผู้ส่งกลับมาอีกที
นานแค่ไหนแล้ว ที่คุณไม่ได้เขียนถึงใครแบบที่เขียนไปยิ้มไป
นานแค่ไหนแล้ว ที่คุณไม่ได้รับจดหมายที่อ่านแล้วใจพองโตได้
....
อย่าให้ความคลาสสิคเช่นนี้ หายไปจากโลกเลยนะคะ.
ป.ล. กรุณายืนอ่านฟรีก่อนนะคะ
ชอบพอแล้วค่อยหยิบไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน
อย่าอุดหนุน เพราะรู้จักหรือมักคุ้น เกรงใจจ้ะ ^ ///^
.....
