'ทันทีที่เรารู้สึกตัวตื่น เราหายใจเข้าหรือหายใจออก'

ฉันตื่นมาตอนช่วงสายของวัน พลันนึกถึงคำถามนี้ขึ้นมา

แต่ทุกครั้งที่ตั้งคำถาม ไม่มีครั้งไหนที่จะได้คำตอบที่แน่ชัด

ยามที่รู้สึกตัวตื่น ก็คือตื่น รู้เพียงว่ายังหายใจ

แต่จะหายใจเข้า หรือหายใจออกนั้น... จนใจจะสังเกตทันได้

คำถามนี้มีขึ้นเพื่ออะไร?

ให้เรารู้สึกดีกับการมีชีวิต และลมหายใจหรือเปล่า

photo by oshinn

เปิดเปลือกตาขึ้นมา พบว่ามีอีกหนึ่งลมหายใจกอดฉันแนบข้าง

เท่านั้นเอง ทุกคำถามก็ไม่ต้องการคำตอบอีกแล้ว

: : : :

ขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีฟ้าตัวนี้ เพลงใน iTunes ไหลเวียนไปเรื่อยๆ

แล้วก็มาถึงเพลงที่ฉันไม่ค่อยคุ้นหู

จำไม่ได้แม้กระทั่งเอาลงเครื่องไว้ตั้งแต่เมื่อไร

ทว่าเพียงท่วงทำนองแรก และเนื้อร้องเปิดเริ่ม

บวกกับเสียงห้าวๆ ประหนึ่งเสียงของหนุ่มเลี้ยงม้า

ที่คว้ากีต้าร์ตัวเก่าขึ้นมาครวญเพลง หลังเอนพิงกับเพิงฟาง

เท่านั้น ฉันก็เพลินไปไกลแล้ว

We'll Sing in The Sunshineภูมิใจนำเสนอโดย Gale Garnett

แล้วมีสาวน้อยนางหนึ่งนั่งพับเพียบฟังอยู่เคียงข้าง

เธอพลางโยกตัวตามจังหวะเพลง ดูการกรีดนิ้วบรรเลงของเขา

ขณะที่ตะวันลูกโตกำลังส่องแสงสะท้อนกับทุกสิ่งอย่าง

ช่างเหมาะเจาะเสียจริง กับความรักสมัยเก่าก่อน

: : : :

เพลงยังมีอิทธิพลต่อฉันเสมอ พอๆ กับแสงของแดด เสียงของลม

วันนี้แดดสวยเหมือนแดดที่ประทับอยู่บนเพิงฟางนั่น

ลมก็น่ารักเช่นลมที่พัดปอยผมหญิงสาวของหนุ่มผู้นั้นให้ปลิวไล้แก้ม

เป็นวันเสาร์ที่น่ารักน่าชัง เป็นวันที่คอมพิวเตอร์ดูเป็นมิตร

จนฉันอยากนั่งลงทำงาน และขยันคิดนั่นคิดนี่เหมือนที่เคย

: : : :

โอ้ แซด - เทอร์ - เดย์

....

ป.ล. นี่คือฉบับแก้ไข สิ่งที่ลบไป

จะมาบอกเล่าใหม่ เมื่อเจอประสบการณ์จริงในวันพรุ่งนี้