ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกว่า ยังมีความว่างเปล่าค้างเติ่งที่เปลือกตา

เมื่อคืนนี้ ในร้านกาแฟที่แทรกตัวอยู่ในความมืดของค่ำคืน

เราต่างนั่งแลกบทสนทนาต่อกัน นิ่งบ้าง สั่นไหวบ้าง หัวเราะบ้าง

หรือไม่ก็แค่เพียงยิ้ม เมื่อพบว่า ฝ่ายตรงข้ามน่ารักเป็นพิเศษในคืนนี้

เปล่าเลย ฉันไม่ได้นัดออกเดทกับชายหนุ่มที่ไหน

เราก็แค่ผู้หญิงธรรมดาสองคนที่ดึงดูดเข้าหา

ผู้หญิงที่เราจะต่างมีกัน ไม่ว่าเวลานั้นความเศร้าจะกัดกินเราแค่ไหน

ความเวิ้งๆ ว้างๆ พอจะถูกลดทอน ถูกบีบเล็กลงได้

แต่พอรถของเราต่างเบนหัวออกห่างจากกันไป

ในความเร็วบนถนนสายอ้างว้าง... สสารนั้นกลับก่อมวลขึ้นอีกครั้ง

ฉันปฏิเสธตนเองกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้อีกแล้ว

: : : :

ก่อนหน้า ฉันกลืนอยู่ในกลุ่มคนอันแวดล้อมด้วยความรู้สึก...ดี

กับงานปาร์ตี้ครบรอบ 2 ขวบ 2 เดือน ของนิตยสาร OOM

ได้รับฉบับใหม่มาไว้กับมือ ฉันก็รีบเปิดอ่านงานของตัวเองทันที

เล่มนี้น่ารักจริงๆ ว่าด้วยอะไรๆ หรือใครๆ ที่เป็น "2" เป็น "คู่"

ส่วนความรับผิดชอบของฉัน

คือการสัมภาษณ์และเขียนถึงพี่เอ วิฑูร ศิลาอ่อน

เจ้าของเพลง รักเธอผู้เดียว ที่เคยโด่งดัง

และเขายังเป็นรุ่นที่สองของร้านอาหารแบรนด์ดัง S&P

เล่มหน้า ได้รับมอบหมายมาแล้วว่าต้องไปนั่งพูดคุยกับใคร

ซึ่งฉันไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำสักเท่าไร

เกิดความกังวลขึ้นมาทันที ว่าจะทำไม่ได้ และไม่ดี

ฉันมักเป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยมั่นใจกับงานของตน

จนกว่าจะมีใครสักคนมาตบบ่า หรือลูบหัว บอกว่า "เธอทำได้"

ยิ่งใครคนนั้นเป็นคนที่ฉันไว้ใจ ฉันก็ไม่อยากให้เขาผิดหวัง

: : : :

เข็มนาฬิกา บอกเวลาฟ้าเงียบเข้าทุกที...

"อยากตักตวงช่วงเวลานี้ไว้น่ะพี่ มันน่ารักดี"

ฉันเปิดปากบอกพี่ปิ๊ก กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

ตามกฏจักรวาลแล้ว คนเหมือนกันจะดึงดูดเข้าหากัน

... แล้วฉันก็นึกสงสัย ว่าฉันเป็นคนแบบไหนกัน

จึงดึงดูดคนแบบเธอเข้ามา ...