เป็นวันเสาร์ที่ฉันตื่นมาอย่างอ่อนแรง

และไม่รู้ว่าตัวเองจะเริ่มใช้ชีวิตจากตรงไหน

อยากออกดอกชู่ช่อเหมือนดอกผีเสื้อที่ระเบียงห้อง

อยากนอนยิ้มอย่างสบายใจเหมือนหมีทู่

บางวูบรู้สึกอยากลอยไปไกลๆ ให้ตัวเองไปตกที่ไหนสักแห่ง

ที่มีมือคู่หนึ่งกอบเก็บฉันขึ้นมาอย่างถนอมรักใคร่

: : : :

เมื่อคืนเหนื่อยเกินไปสำหรับฉัน แต่มันก็สนุกเป็นบ้า

กับงานเลี้ยงในองค์กรขนาดใหญ่

เหล้าไหลลงลำคอได้เพียงสองแก้ว

ฉันก็ลาก ออย, เพื่อนที่พร้อมบ้าไปด้วยกัน, ไปเปิดฟลอร์เสียแล้ว

เต้นและเต้น เหมือนตัวเองเป็นหุ่นยนต์ไม่รู้จักเหนื่อย

ไซเรน เลิฟ, ปอด ปอด, ชาลาล่า, ดูมั้ย, เกรงใจ ฯลฯ

เพลงเก่ายุควัยรุ่นอย่างเราๆ กำลังเติบใหญ่ ถูกขนมาเปิด

ไม่ได้รางวัลสักกะบาทก็ช่าง แค่ได้เต้น ฉันได้รางวัลแล้ว

: : : :

กลับถึงห้อง ขณะที่เข็มยาวกำลังเข้าใกล้เข็มสั้นที่เลข 12

เปิดคอมพิวเตอร์ฯ เข้า msn น้องเตยหนุ่มวัย 19 ทักเข้ามา

ฉันเล่าเรื่องของคืนนี้ เขาต่อว่า "พี่ไปเต้น ไม่ชวนผม"

"ชวนแล้วจะไปไหม"

"ถ้าพี่ชวน ผมจะไป... นี่ผมกำลังเครียด"

ฉันปล่อยให้เขาระบายออกเรื่องที่รบกวนจิตใจมายาวเหยียด

แล้วถามว่า...

"เตยต้องการแค่ระบายออก หรืออยากปรึกษา"

"คงแค่ระบายออกมั้งครับ ผมรู้สึกโล่งขึ้นเยอะ เมื่อได้บอกพี่"

กับใครสักคนที่เขาเข้าใจ ความทุกข์จะถูกหารสอง

กับใครสักคนที่เราไว้ใจ ความสุขจะถูกคูณเพิ่ม

'เตย พี่ขอบใจ ที่เตยไว้ใจพี่ แม้เราจะรู้จักกันเพียงเท่านี้'

: : : :

เป็นอีกวันที่แดดสวย และฉันก็ร้องเพลงเสียงดังลำพังอีกเช่นเคย

ฉันควรจะไปอาบน้ำ สระผม หมักผม พอกหน้า แต่งตัวสวย

และ...

ลอยไปไกลๆ เท่าที่จะไกลได้ แล้วไปตกที่ไหนสักแห่ง

ใครกัน จะเก็บซากชีวิตฉันไปเยียวยา.