ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกบางอย่าง
ที่จะว่ายิ้ม ก็ยิ้มได้ แต่จะให้ร้องไห้ มันก็ง่ายอยู่
ฉันยื่นนิ่งนานอยู่ตรงระเบียงห้อง
เห็นฟ้าสีเทาๆ และแดดส่องฉายเล็ดลอดเมฆออกมาลำหนึ่ง
ตามพื้นถนนมีน้ำเจิ่งนอง
ฝนตกมายามไหน คนหลับใหลไม่ทันรู้ตัวได้
น้ำที่ขังตัวบนพื้นดินเหล่านี้ จึงเป็นประจักษ์พยานปากสำคัญ
.... เมื่อคืน อาจเป็นเพราะฝนหลงฤดู
.... เช้านี้ ความรู้สึกบางอย่างจึงหลงทางกลับมา
photo by tinnakarn
เคยเป็นไหม ความรู้สึกคลับคล้ายเดจาวู ?
แดดกลิ่นนี้ ลมสีนี้ อากาศแบบนี้
เหมือนวันนั้น ที่เราเคยมีความรักให้กับใครคนหนึ่ง
เพลงที่ไหวอวลอยู่ทั่วห้อง ก็ราวหมุนย้อนเวลากลับมา
ให้เผลอคิดไปว่า ช่วงสายๆของวัน
ฉันมีนัดกับใครคนนั้น คนที่เพิ่งวางสายจากกันไปตอนตี 2 กว่าๆ
ทว่าแดดกลิ่นนี้ ลมสีนี้ ไม่ได้พาวันคืนย้อนกลับมา
มันก็แค่ประวัติศาสตร์ที่ซ้ำรอยเพียงบางแง่ ไม่ใช่ทุกมุม
ดังนั้นเท่าที่ทำได้ ก็คือหลับตาให้สนิท
แล้วสูดเอาความรู้สึกแบบนี้เข้าปอดลึกๆ
จากนั้นก็ผ่อนความคิดถึงออกมาช้า
ปล่อยไปบนฟ้า ให้ลมหอบไปไกลๆ
.... คิดถึง คิดถึง และคิดถึง
เมื่อคืนวันศุกร์... แอลกอฮอลล์... เสียงเพลง
โป้ย เค้นถาม "พี่อ้อมมีกิ๊กใช่ไหมพี่ ใช่ไหมๆๆ"
ฉันก็ยืนยันตอบไปคำเดิม ว่า "ไม่มีๆๆ"
และนั่นคือความจริง ฉันไม่มีใครอื่นให้ต้องแบ่งเวลาจับมือ
ฉันมีเพียงความหลังเท่านั้น
ความหลังที่ไม่ใช่กิ๊ก ไม่ใช่ชู้ ไม่ใช่การนอกใจใดๆทั้งนั้น
ฉันเป็นคนชอบระลึกถึงอดีต
ขณะที่เท้ายังก้าวไปข้างหน้า
หัวใจก็ไม่มีความปวดปร่าใดเหลือแล้ว
แต่มือกลับไม่ยอมปล่อยให้อะไรบางอย่างปลิวลอย
ไปพร้อมลมที่กรูเกรียวสวนทางมาสักที
แต่จะว่าไป ฉันมีความสุขดี
ในที่สุดแล้ว ก็เลือกที่จะยิ้ม
แล้วแอบเปรยเบาๆ
"สุขสันต์วันที่เราเคยรักกัน"
..........................................................................................
- ประชากรออฟฟิศยังบางตา
ฉันเปิดเพลงบิ้วอารมณ์ในการเขียนต้นฉบับ
ของเล่มต่อไป... ฉบับเดือนมกราคม
วันเวลาของฉันเดินเร็วอีกแล้ว
แต่บางที ภายในกลับช้าอืดอาดเหมือนเต่าพิการคลาน
แต่ก็ชอบนะ ชอบที่ยังรู้สึกคิดถึงเป็น
- เดือนหน้า ต้องลงใต้ไป จ.กระบี่
เมื่อไร จะได้ไปลอนดอนนี่
Oh! My London
