"บางคืน ลำพัง เขาคิดถึงเธอ และบางคืน ลำพัง เธอคิดถึงเขา
บางคืน ความคิดถึงนี้ เกิดขึ้นพร้อมๆกัน
เรย์ และ มิราเบล เหมือนสัมผัสกันได้ โดยไม่รู้ตัว"
ใครคนหนึ่งที่เรามองไม่เห็นตัว เอ่ยประโยคนี้ขึ้นในช่วงท้ายของหนัง
เท่านั้นเอง... เท่านั้น ฉันก็รู้สึกอื่นใดไม่ได้อีกแล้ว
นอกจาก คิดถึง
...........................................................................................
ShopGirl
วี่วันดำเนินไปอย่างซ้ำๆซากๆ หลังเคาท์เตอร์ขายถุงมือในห้างร้านดัง มิราเบลแอบซุกความฝันของตนไว้เงียบเชียบ เธอไม่เคยคิดป่าวร้อง
กระทั่งจะเปล่งเสียงโหยหาออกมาเบาๆสักครั้ง ก็ดูจะเป็นการกระทำต้องห้าม
จะมีสักวันไหม ที่ใครสักคนจะเปลี่ยนสีถุงมือขาว เทา ดำ ตรงหน้า
ให้กลายเป็นสีฟ้า ชมพู ส้ม และโลกก็มีอะไรให้ทำมากไปกว่า
การให้อาหารแมว วาดรูป หรือนับขั้นบันไดที่ทอดไปยังห้อง
อะไรที่มากกว่านั้น
หมายถึงการที่ใครสักคนมารักเธอ และเธอก็รักเขา
แต่ก็นั่นล่ะ ในโมงยามหนึ่งที่เธอไม่ทันรู้ตัว
เธออาจท่องความปรารถนาในใจออกมาดังเกินไป
มีคนได้ยิน และเขาก็เริ่มเปลี่ยนสีถุงมือเหล่านั้น
อ้อ! ลืมบอกไป เขา... คนที่เปลี่ยนโลก
และเปลี่ยนสีชีวิตเธอเข้ามาถึง 2 คน
ความรักหนอความรัก บทจะเปล่าว่างร้างไร้
ก็เล่นเอาหัวใจแห้งเหี่ยวเจียนตาย
บทจะมา ก็พากันกรูมาดั่งสายลมหน้าฝนไม่ผิดเพี้ยน
ผู้ชายคนแรกของมิราเบลดูจะไม่เตะตาต้องใจฉันเท่าไร
เจอรามี่ก็แค่ศิลปินกระจอก
ออกเดทกับสาวครั้งแรกก็ทำพังไปเสียทุกเรื่อง หวานไม่เป็น
ยามจะมีเซ็กซ์กันยังบอกว่าใช้ถุงก๊อปแก๊ปแทนก็ได้ ถ้าไม่มีถุงยาง
แล้วแบบนี้ จะให้ฉันเชียร์พ่อหนุ่มคนนี้ได้ลงคอเชียวหรือ
ตรงข้ามกับอีกชายหนึ่ง
เขาอาจเลยวัยที่สาวรุ่นอย่างมิราเบลจะควงเดินสยามฯ
แต่ถ้าตกลงกันได้ว่า เราจะไม่ไปเดินชอปปิ้งกันแถวนั้น
เรย์ พอตเตอร์ คือชายที่ฉันมองว่าดีแล้ว ที่มิราเบลจะรัก
หากแต่ ฉันมองตอนที่หนังแผ่นแรกหมุนอยู่ในเครื่อง
โดยลืมไปเสียสนิท ว่าแผ่นที่ 2 ยังไม่รู้ชะตา
เรย์ ชายสูงวัย ที่เป็นพ่อของมิราเบลได้สบายๆ
ทว่าภายใต้ผมสีขาว ท่วงท่าของเขายังภูมิฐาน
รอยยิ้มส่งความอุ่นอวลที่ใบหน้า
และเผื่อเลยมายังคนที่รับรอยยิ้มนั้นได้เสมอ
เขาช่างเอาอกเอาใจ วาจาเอื้อนเอ่ยคำหวานเป็นนิสัย
แก้ปัญหาต่างๆนานาให้ มอบการร่วมรักที่เปี่ยมเสน่ห์ตรึงใจ
และอีกผลพลอยได้ คือชีวิตสุขสบายที่เขาพร้อมมี
ผู้ชายในฝันของใครหลายคนเชียวล่ะ...
แต่ แต่ แต่ เขาลุ่มหลงเธอ... แต่ แต่ แต่ เธอหลงรักเขา
ฝั่งที่มีคำว่า รัก ผุดขึ้นมาในชีวิต
ย่อมต้องวาดคิดถึงอนาคตที่เหนี่ยวแน่น
หรืออย่างน้อยก็ไม่หลุดลอยจากกันง่ายๆ
ตรงข้ามกับอีกฝ่าย ที่พูดเพียงว่า "ผมคิดว่าคุณจะเข้าใจ"
เข้าใจว่าชอบ ว่ารู้สึกดี ว่าอยากคบหา ว่าอยากร่วมรัก แต่ไม่ใช่ รัก...
ความสัมพันธ์ในความคิดของคนคนนั้น คงไม่ใช่แบบที่มิราเบลคิด
แล้วด้ายที่เกี่ยวกันไว้เพียงเบาบาง ก็หลุดขาดจากกันไปจริงๆ
หลุดเร็วเกินกว่ามิราเบลจะผูกปมไว้ทัน
"ทำไมคุณไม่รักฉัน?" มิราเบลถาม
หลังจากรู้ความจริงว่าเขาไปหลับนอนกับหญิงอื่น
ขณะที่เธอต้องนอนคิดถึงเขาเพียงลำพัง
เรย์ ไม่ตอบอะไรมากไปกว่า "ผมคิดว่าคุณจะเข้าใจ"
เธอหอบหิ้วกระเป๋าออกจากบ้าน
หันหลังให้กับความสัมพันธ์หละหลวม
มือข้างหนึ่งปาดน้ำตา เสียใจ แต่ไม่กล้าก้าวขากลับไปอีก
"ไม่เสียใจวันนี้ วันหน้าก็ต้องเสียใจอยู่ดี
ฉันเลือกเจ็บวันนี้แล้วกัน" เธอกัดฟันพูด
เจอรามี่ หนุ่มที่ถูกมิราเบลหักอก หวนกลับมาอีกครั้ง
แถมมาในช่วงเวลาเหมาะเหม็ง
ทว่าเจอรามี่คนเดิมหายไปแล้ว
เขากลับมาในมาดใหม่ จีบสาวเก่งขึ้น พูดจาหวานหูขึ้น
โรแมนติกถูกที่ สัมผัสมิราเบลถูกทาง
ทว่าอย่างเดียวที่เขาไม่ยอมเปลี่ยน คือ เขารักมิราเบล
"ทำไมคุณเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" น้ำเสียงมิราเบลแปลกใจมิใช่น้อย
"เพราะคุณไง คุณบอกให้ผมลงมือทำเลย"
แม้เขินอาย แต่นั่นคือความจริง
เขา ลุ่มรัก มิใช่แค่ ลุ่มหลง อยากจริงจัง มิใช่เพียง อยากคบ
แล้ววันหนึ่ง มิราเบลก็พบว่าตนไม่ได้ต้องการชายในฝัน
เธอโหยหาชายในความรัก...
ซึ่งแม้จะพลาดไปครั้ง แต่ก็ยังไหวตัวทัน
สุดท้ายก็ลงเอยที่ มิราเบลและเจอรามี่
ในงานแสดงนิทรรศการที่ผลงานของมิราเบลเป็นหนึ่งในการจัดแสดง
เรย์ ไปร่วมงานเพื่อแสดงความยินดีกับเธอ
ทั้งคู่ทักทายกันด้วยท่าทีของเพื่อนเก่า
แต่แววตาหาใช่ไม่ เขาและเธอจึงพากันปลีกตัวออกห่างจากฝูงชน
แล้วบทสนทนาของคนที่เคยใกล้ก็เปิดฉาก
เพื่อบอกว่า ต่างยังคิดถึงกันอยู่
"ผมขอโทษ ที่ทำให้คุณเสียใจ" เรย์ว่า
"ไม่เป็นไร" ครั้งนี้ มิราเบลไม่ได้กัดฟันพูด
"ผมอยากจะบอกคุณว่า ผมรักคุณจริงๆ"
ดวงตาทั้งสองข้างของคนฟังถึงกับสั่นไหว น้ำใสๆดูจะไหลออกมาง่ายดาย
ถ้ามิราเบลเป็น ดากานดา เธอคงจะตอกกลับไปว่า
"มาทำอะไรเอาตอนนี้"
แต่เธอไม่ใช่ มิราเบลจึงทำได้แค่ตอบแทนด้วยรอยยิ้มกลับไปให้
เสียงบรรยายเปล่งขึ้น พร้อมๆกับที่ มิราเบล ผละจาก เรย์
"ขณะที่ เรย์ มอง มิราเบล เดินจากไป
เขารู้สึกสูญเสีย เขาคิดว่า เป็นไปได้อย่างไร
ที่จะคิดถึงผู้หญิงที่เขาพยายามไม่รัก
ที่ไม่รัก เพราะเมื่อเธอจากไป เขาจะได้ไม่คิดถึง"
มาทำอะไรเอาตอนน ี้เรย์ มาคิดถึงอะไรเอาตอนนี้ ?!
"บางคืน ลำพัง เขาคิดถึงเธอ และบางคืนลำพัง เธอคิดถึงเขา
บางคืน ความคิดถึงนี้ เกิดขึ้นพร้อมๆกัน
เรย์ และ มิราเบล เหมือนสัมผัสกันได้โดยไม่รู้ตัว"
ถึงอย่างไร
เราก็เลือกที่จะกลับเข้าสู่อ้อมกอดของคนที่เรารักและรักเรา
มิใช่กอดของคนที่แค่คิดถึงกัน
แม้ในบางคืนที่ฟ้าเหงา เราจะคิดถึงกัน... พร้อมกันก็ตามที
.......................................................................
เธอจ๋า นี่มันชีวิตของเราเลยใช่ไหม
เธอคือ เรย์ ของฉัน เรย์ ที่ค่ำคืนสุดแสนลำพัง ฉันยังคิดถึงอยู่
หนังจบ ฉันถึงกับนอนไม่หลับ
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปหาเธอ กลางดึก...
เธอตกใจไหม ฉันหายไปจากชีวิตเธอเนิ่นนานเหลือเกิน
แล้ววันดีคืนนี้ ข้อความคิดถึงๆ ก็สว่างวาบที่หน้าจอ
บางที ฉันก็อยากคิดไปเองว่า
เราอาจกำลังคิดถึงกัน พร้อมกันอยู่
แต่ใครจะไปรู้ ว่าคนที่เราคิดถึง เขากำลังรู้สึกเหมือนกันไหม
คนข้างบนใจร้ายเกินไป แม้เธอจะคิดถึงฉันอยู่ ฉันก็ไม่มีทางรู้ได้
หรือไม่แน่ว่า มันอาจจะดีแล้ว เพราะฉันมี เจอรามี่ ของฉันแล้ว
"บางคืน ความคิดถึงนี้เกิดขึ้นพร้อมกัน
ฉัน และ เธอ เหมือนสัมผัสกันได้โดยไม่รู้ตัว"
I do miss u, my Ray.
