บ่ายแก่ของวานวัน
ไปงานเปิดตัวหนังสือ May Made หนังสือทำขนมของ เม กุลพัชร์
เป็นยามบ่ายที่แดดอาบจับสยามได้งดงามมาก
ใครนะช่างสร้าง?
ฉันอยากหัวเราะออกมาดังๆ ชีวิตน่ารักปานนี้
23 ปีที่ผ่านมา เดือตุลาไม่เคยมีความหมายกับฉันมากไปกว่า
เดือนที่ผีออกอาละวาดตามสื่อ
รายการทีวีบ้างล่ะ คลื่นวิทยุบ้างล่ะ แล้วไหนจะหนังอีก
ตุลา จึงเป็นเดือนที่ฉันผวาเพราะสื่อเหล่านี้ได้บ่อยที่สุด
แต่ตุลาปีนี้ ปีส่งท้ายวัย 23 ของฉัน
มันกลับเป็นเดือนที่น่ารัก และน่าชังอยู่ที
ทำให้ฉันต้องอมยิ้มและงอนเง้าไปกับหลายๆเรื่อง
ที่เดือนเดือนนี้ หยิบยื่นให้
ปีหน้า เมื่อตุลาเวียนมาอีกครั้ง
ฉันคงได้หลับตานึก
อืม... ปีที่แล้ว เรามีความสุขมากมายนี่นะ
photo by SheCat
ช่วงนี้ฉันเสพติดอะไรหลายอย่าง การเต้นอย่างหนึ่งล่ะ
เมื่อคืน เราเปิดฟลอร์ด้วยแจ๊สร็อค สะบัดสะโพกกันสุดๆ
ต่อด้วยป๊อปเบาๆ เน้นโพสท่าสวยเป็นส่วนใหญ่
แล้วมาตบท้ายด้วยฮิพฮอพ... สนุกเป็นบ้า
วันนี้จะมาไม้ไหนอีกเล่า?
เอาเถอะ ฉันพร้อมรับมือเสมอ เต้นให้ตายกันไปข้าง
สารเสพติดอย่างที่สองคือ ตัวหนังสือของ พี่วรพจน์ พันธุ์พงศ์
หากแต่เป็นเล่มเก่ากึ้กที่เพิ่งมีจังหวะหยิบขึ้นมาอ่าน
Open Diary การเขียนบันทึกที่ลูกล่อลูกชนแพรวพราว
จังหวะจะโคนเข้าท่าไม่แพ้การเต้นที่ฉันชอบ
บางคราว ฉันได้กลิ่นความโรแมนติก
แม้ว่าเท่าที่อ่านมา ยังไม่มีบันทึกวันใดที่เกี่ยวกับเรื่องรักๆใคร่ๆ
อย่างตอนหนึ่ง พี่วรพจน์ เขียนถึง พี่คุ่น - ปราบดา หยุ่น เอาไว้
เขานิยามความคิดพี่คุ่นไว้ว่า "หยาบ บ้า แต่น่ารัก"
แค่นี้ ก็โรแมนติกแล้ว
สารเสพติดทั้งสองชนิดนี้ ลากฉันไปถ้ำกระบอก
เป็นตายก็ไม่ยอมเลิก
..........................................................................................
เมื่อคืน ตั้งใจจะเขียนถึงบางเรื่องที่บั่นทอนจิตใจ
ทว่า ฉุกคิดได้ จะทุกข์ร้อนไปใย
ความสุขกองอยู่ตรงหน้า ก็แค่ปาเรื่องแย่ๆไปให้ไกลตา
แล้วกอบเก็บเอาความสุขมากอดไว้ซะ
วันนี้มองฟ้าผ่านแว่นตาสีชา
ก็ยังรู้สึกได้ว่า ฟ้าเป็นสีฟ้าที่สวยงามมากจริงๆ
ขอบคุณค่ะ...
ขอบคุณพระเจ้า ที่ประทานฟ้างามยามเช้าให้ลูก
ขอบคุณครูนำเต้นทุกคน เจ๋งจริง
ขอบคุณพี่ปิ๊กกี้ เวลากลับไปอ่านจดหมายของพี่ มีแรงฮึดทุกที
ขอบคุณคำอธิษฐานของฉัน หอมนั้น กอดนั้น หวานเสมอ
ฉันมีความสุขกระเป๋าเบ้อเร่อ
เอาไหม? ใครอยากได้บ้าง ฉันแบ่งให้
