วานนี้ รู้สึกผิดปกติมาตั้งแต่ช่วงเย็น
คลื่นไส้ ทว่าอาเจียนไม่ออก มันวิ่งขึ้นมาจุกที่คอ
แล้วเอ้อระเห้ยอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นเรื่องสนุก
ท้องป่อง และปวดมาราธอน
ยกหลังมือขึ้นแตะหน้าผาก รู้สึกรุมๆร้อนๆ
ลากยาวมาถึงเวลาหลับเวลานอน
อีกแล้วหรือนี่ ฉันต้องไปโรงพยาบาลตอนกลางคืนอีกแล้วหรือ?
"ประจำเดือนมาปกติหรือเปล่า" หมอมองหน้าแล้วเอ่ยถาม
"ปกติค่ะ"
"ครั้งล่าสุดมาเมื่อไร"
"วันที่ 12 เดือนที่แล้ว"
หมอนิ่งไป ก่อนหันมองปฏิทิน "ถ้าอย่างนั้น เดือนนี้ก็ควรมาแล้วสิ"
"ปกติแล้วประจำเดือนจะเลื่อนออกไปประมาณ 5 วันทุกเดือนค่ะ"
ฉันรีบตอบก่อนหมอจะตั้งสมมติฐานไปไกล
"ไม่มีค่ะ ไม่มีอะไรเลย"
หมอพยักหน้าเชิงเข้าใจความหมายของคำว่า ไม่มี ของฉัน
เสียใจด้วยค่ะคุณหมอ
หนูไม่มีทางเสียค่าฝากท้องให้โรงพยาบาลในตอนนี้แน่ๆ
คงต้องโทษอาหารมื้อล่าสุด ที่เป็นต้นเหตุของอาการเหล่านี้
...อาหารเป็นพิษ...
พระเจ้าเมตตา พิษไม่รุนแรงมาก
แน่ล่ะ ฉันกินได้หมดจานเสียทีไหน
อาการมันตั้งท่าตั้งแต่อาหารยังพร่องไปไม่ถึงครึ่ง
และพระเจ้าปราณีอีกครั้ง ที่ไม่ถึงขั้นต้องล้างท้อง
หมอจ่ายยาประหนึ่งสั่งขนมให้เด็กขบเคี้ยวเล่น
หมอคงลืมคิดไปว่า นี่มันยา และมันก็ขม
มิเช่นนั้น หมอคงนึกถึงใจฉันบ้าง ว่าช่างทรมานแค่ไหน
ที่ต้องกินยา 4 - 5 ชนิด 3 ครั้งต่อวัน
เอาเถอะ ฉันจะเลือกยาที่รสชาติดีที่สุดปิดท้าย
ยาออกฤทธิ์ทำให้ถ่ายหลายครั้งในวันนี้
เพื่อขับพิษ...
ถ้าฉันอาเจียนออกมาได้ คงไม่ต้องออกทางอื่นมากมายขนาดนั้น
การเอา 'สสาร' ไม่พึงเก็บ ออกจากร่างกายราวคนท้องเสีย
พาลจะบั่นทอนเรี่ยวแรงไปด้วย
แต่ฉันก็ยังดั้นด้นไปเข้าคลาส Body Jam ในช่วงเย็นวันนี้จนได้
คลาสที่รวบรวมการเต้น ทั้ง แจ๊ส ป๊อป ฟังค์ ฮิพฮอพ มี ลาติน ด้วยแน่ะ
ของชอบ ถนัดตัว ถนัดเท้าฉันล่ะ
มันสนุกจนฉันไม่อยากพลาดสักครั้ง
แม้ขาจะแทบไม่มีแรงยืนก็ตาม ทว่าเมื่อยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว
พลังมหาศาล และแรงฮึดหลั่งไหลมาจากไหนมิทราบ
ฉัน... คนที่ไม่สบาย ถ่ายหนัก หายไปไหนแล้ว
แล้วจะต้องไปแคร์ตรงไหน ไม่ต้องตามกลับมายิ่งดี
เมื่อเริ่มออกสเต็ปแล้ว เหมือนกับว่าอะไรในโลกก็รั้งขาไว้มิได้
ครั้งนี้มีสมาชิกใหม่หลายคน
เราจึงต้องคอยคนที่เพิ่งเข้าคลาสเป็นครั้งแรก
ครูนำเต้นสาธิตท่าตั้งแต่แรกเริ่มอย่างค่อยเป็นค่อยไปอีกครั้ง
สำหรับคนที่รู้งานและเจนจัดแล้ว เครื่องจะร้อนเร็วกว่า
แล้วไงล่ะ... ครั้งแรก เราก็งูๆปลาๆเหมือนพวกเขาไม่ใช่เหรอ
สบายมาก ฉันเต้นไปพร้อมพวกคุณได้เสมอ
ทันทีที่จังหวะสุดท้ายสิ้นเสียง ฉันแทบจะล้มพับอยู่ตรงนั้น
คนไม่สบายกลับมาสิงร่างแล้ว
เหลือเชื่อเลย ว่าฉันมีแรงพยุงตัว ลากสังขารกลับมาถึงห้องได้
ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ไปเต้นใหม่
ฉันจะขับไล่คนไม่สบายออกจากร่างไปให้ได้
และจะไม่มีวันให้กลับมาอีก (ถ้าไม่จำเป็น)
.............................................................................................
คืนที่กรุงเทพฯเปลื้องผ้า อาบฝนเป็นการใหญ่
ฉันเดินเข้าโรงหนังเพื่อดู The Departed รอบสื่อฯ
Leonardo Dicaprio ฉันตกหลุมรักเขามาเนิ่นนานพอดู
วันนี้ก็ยังถอนตัวไม่ขึ้น แม้จะไม่ค่อยเปิดเผยให้ใครรู้มากนัก
ฝนตกหนัก น้ำท่วม เดินลุยน้ำ
อะไรๆ มันไม่แย่นักหรอก
อย่างน้อย ผู้ชายในจอคนนั้น เขาก็ยิ้มให้ฉันตลอด 2 ชั่วโมงกว่า
ฉันมั่นใจว่า เขาไม่ได้ยิ้มให้ใครอีก
เพราะไม่มีใครเห็นรอยยิ้มของเขาเหมือนฉันสักคน.
ออกกำลังกายเป็นยาวิเศษนะคะ บวกกับจิตใจที่เข้มแข็งด้วย
