ฉันแว่วยินเสียงฝนที่ตกกระทบพื้นอย่างเงียบเชียบ
กลิ่นอ่อนๆของมันลอยฟุ้งขึ้นปะปนกับอากาศ
หอมเข้ามาถึงโต๊ะทำงานที่ร้างคน... ยามเช้า
เป็นเช้าที่ตื่นเช้า เห็นฟ้าเช้า สัมผัสลมเช้า
"ไหนฝน?"
ฉันได้ยินของฉันนี่นะ
photo by Romexico
วานนี้พาตู้ไปรษณีย์จำลองที่เก็บสะสมไว้ไปถ่ายรูป
เพื่อเป็นภาพประกอบใน pocket book เล่มล่าของตน
ขณะนี้ยังเปิดเผยภาพไม่ได้แม้แต่บางส่วน
เนื่องจากอยู่ในกระบวนการรีทัชผิวนางแบบให้เนียนสวยอยู่
และต่อไปนี้คือบางส่วนของคำนำที่เปิดหัวด้วยคำว่า
"กระดาษใบแรก"
ฉันและคนรักเก่า... เราไม่ได้พบหน้าค่าตากันเกือบแรมปี
ล่าสุด มีโอกาสเพียงเพราะฉันไหว้วานให้เขา
เอาจดหมายและโปสการ์ดมัดใหญ่ที่ฉันเคยเขียนถึงเขามาให้
มิใช่เพื่อขอคืน เพียงขอยืมอ่าน
ต้นเหตุเกิดจากฉันโหยหาห้วงเวลาแสนหวานระหว่างเรา
จดหมายและโปสการ์ดเหล่านั้น
อันเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บประวัติศาสตร์รัก
จึงพอสนองความต้องการของฉันได้
ชื่นมื่นใจเพียงพอแล้ว ฉันจะส่งคืน
ฉันเก็บตัวเงียบอยู่ในพื้นที่ร่มเย็นส่วนตัว
จมจ่อมอยู่กับกองกระดาษตรงหน้า
น้ำตาอาบแก้มสลับแย้มยิ้ม
บางช่วงถึงกับต้องหลับตา พักโปสการ์ดในมือไว้ที่อก
ระลึกถึงภาพที่เราพบกันครั้งแรก
ปากรำพึงรำพัน...
ครั้งหนึ่ง
ความรักของเธอและฉันสวยงามปานนั้นเชียว
เนื้อความยังมีต่อ
แต่ฉันขอหยุดไว้เท่านี้ก่อนแล้วกัน
................................................................
หลังจากระงับ pocket book เล่มก่อนหน้านี้ไป
การกลับมาทำงานของตัวเอง ด้วยเนื้องานชิ้นใหม่อีกครั้ง
ฉันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
มันมิได้เลิศเลอประการใด จะมีความหมายก็แค่
เหล่านั้นเกิดจากความรัก.
(ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด
หนังสือจะอวดโฉมในเดือนตุลา
นามว่า "ความรักประทับตรา" จ้ะ)
...............................................................
เพิ่มเติมในอีก ไม่ถึง 10 นาทีถัดมา
ขอให้พี่นิ้วกลม...
(ใช่... เจ้าของหนังสือขายดี โตเกียวไม่มีขา นั่นล่ะ)
เขียนคำนำให้
แล้วเช้านี้ ฉันก็ได้รับคำนำนั้น
พี่เขาเขียนมายาวเชียว
ทำเอาฉันยิ้มยาวไปด้วย
เช้านี้มันสวยงามเกินคาดจังแฮะ.
ขอให้รู้สึกดีๆมีความสุขมากๆนะ
วันนี้เราเจอหนังสือของคุณ
