วานนี้...
ขณะเดินหยิบอาหารประทังชีวิตโยนเข้ารถเข็นในซุปเปอร์มาเก็ต
แม่โทรมาบอกว่า น้องสาวขอสูบบุหรี่
"แล้วแม่จะทำยังไง" ฉันถามกลับเสียงราบเรียบ
ด้วยรู้ว่าแม่เลี้ยงลูกด้วยวิธีเท่ๆได้เสมอ
เท่ในแบบที่ลูกไม่เคยต้อง 'เสียหาย' อะไรเลย
"แม่ว่าจะซื้อมา 2 มวน แล้วให้เขาลองสูบ
สูบด้วยกันเลยนี่ล่ะ เขาจะได้เห็นว่าแม่สำลักควัน
และทรมาณ ถ้าเขาสูบ แม่ก็สูบ
เขาทรมาณ แม่ก็จะทรมาณเป็นเพื่อน"
ถ้าไม่เกรงว่าจะสร้างความแตกตื่นให้กับผู้คนแวดล้อม
ฉันจะปล่อยโฮเพื่อเป็นการคารวะความเท่ให้กับแม่เสียตอนนั้น
แม่ไม่ได้อยากเท่อะไรหรอก
แต่แม่คงปล่อยให้ลูกเผชิญกับสิ่งแปลกปลอมของชีวิต
ที่แม่ไม่เคยรู้จักมักคุ้นไม่ได้
ถ้าปีศาจมวนนั้นจะดึงชีวิตลูกแม่ให้ดำลึกลงไปในนรก
แม่ก็อยากรู้จักมันมากพอที่จะฉุดให้ลูกพ้นจากขุมนั้นมาได้
น้องสาววัย 13 กำลังตกอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่พร้อมยั่วยุเขาได้ตลอดเวลา
แม่พาฉันผ่านแยกสำคัญของชีวิตมาได้คนหนึ่งแล้ว
แม่คงต้องเหนื่อยอีกครา กับลูกอีกคน
"แม่ใจเย็นๆนะ หนูเชื่อว่าน้องรักแม่
เขาไม่อยากเห็นแม่ทรมาณเพราะเขาแน่ๆ"
หลังวางสาย...
ฉันคงเหนื่อยกับการเข็นรถในซุปเปอร์ฯมากเกินไป
น้ำตาไหล และแอบปาดทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า
..................................................................
ฉันเคยนึกสูบบุหรี่อยู่หนหนึ่ง
มินา (นางเอกหนังเรื่อง ING) ปลุกเร้าความอยากของฉัน
ด้วยภาพที่เธอพ่นควันบุหรี่เบาบางออกมา
ขณะที่หูทั้งสองข้างถูกครอบครองด้วยเสียงเพลง
เธอดูมีความสุขจับใจ กลางคืนคล้ายสว่างไสวบัดดล
ฉันพลันตั้งมั่นขึ้นว่า ถ้าตนจะริสูบบุหรี่
ฉันจะเริงเล่นกับควันสีเทา ในยามที่มีความสุขเท่านั้น
ทว่า จนถึงบัดนี้ ฉันกับควันบุหรี่ ยังคงเดินขนานกัน
ฉันยังไม่เคยมีความสุขมากขนาดต้องการมันเลย
อีกเคยอยากลองสูดกลิ่นกัญชาสักเฮือก
ค่ำคืนที่สมองตีบตัน และงานรอท่าให้ส่งในวันรุ่งขึ้น
กัญชาอาจช่วยพัดจิตนาการของฉันให้ฟุ้งได้
ถ้อยคำที่ยามมีสติอาจคิดไม่ออก
ยามฟุ้งๆ ลอยๆ คำเหล่านั้นอาจทะล้นทะลัก
อย่างเลือกไม่ถูกว่าจะหยิบคำไหนยัดเข้าไปในงานดี
แต่แล้ว ฉันกลัวว่าแม่จะขอมาสูบกัญชาเป็นเพื่อนฉัน
ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันคงไม่มีปัญญาไปห้ามน้องไม่ให้ลองบุหรี่ไม่ได้
"ถ้ารักแม่ อยากทำให้แบบเสียใจเลยนะ"
ฉันเคยขอน้องสาวไว้เช่นนี้ ทั้งน้ำตา
หลังจากที่น้องสร้างวีรกรรมด้วยการหนีโรงเรียนไว้ให้แม่ตามเช็ดล้าง
น้องรับคำ...
ฉันได้แต่หวังให้วัยหัวเลี้ยวหัวต่อของเขาผ่านพ้นไปโดยเร็ว
ไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยใจยืดเยื้อนาน
..................................................................
กลับเข้าสู่ภาวะ กินยาก่อนและหลังอาหารอีกหน
โรคกระเพาะกำเริบ หลังจากเหิบเกริบว่าหายขาดอยู่พักใหญ่
โรคกระเพาะอาจเป็นโรคคู่บุญอาชีพอย่างฉัน
ซึ่งมักจะมาเป็นแพ็คคู่กับ 'โรคหลับดึก' ตาลึก ตาโบ๋
ยาก่อนอาหาร ยาหลังอาหาร ขมจนต้องฝืนกลืน
มันยากสำหรับฉัน กับการที่ต้องอดทนกับยาเหล่านี้
แม้ว่ามันคือเครื่องเยียวยาสุขภาพเราให้ดีขึ้นก็ตาม
ฉันโดนดุด้วยการหลงลืมกินยาอย่างสม่ำเสมอ
ไม่ได้หลงหรอก แต่อยากลืมๆไปก็เท่านั้น
อยากเยียวยาตนเอง แต่ข้างในก็อ่อนแอเกินไป
บางที มันอาจไม่เคยแข็งแรงมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
..................................................................
photo by Vivre
ฉันเปิดคอมพิวเตอร์หมายทำงานมาหลายครั้งแล้ว
สุดท้าย ที่เขียนไว้ก็ยังมีปริมาณบรรทัดเท่าเดิม
และพรุ่งนี้ ต้องเริ่มเขียนต้นฉบับของเล่มเดือนต่อไป
ให้ตาย... ฉันเกือบลืมหายใจไปแล้ว
ถ้าคอลัมน์ของฉันไม่ว่างโบ๋ แสดงว่าฉันยังมีชีวิตรอด.
