ท้องฟ้าไม่รีรอให้คนที่หายใจอย่างเฉื่อยชาได้ทันระแวดระวัง
หิมะโปรยลงมาจากเบื้องบน
สัมผัสแผ่วเบาที่หมวก ไหล่ และปลายเท้า
เขาสวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้ม ใส่หมวกใบเก่งสีดำเก่าๆ
แขนทั้งสองข้างกอดกระชับอก
ขาถูกสั่งงานให้เดินไปมาอยู่หน้าตู้ไปรษณีย์
สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความลังเลใจอย่างมิรู้คลาย
ทั้งที่เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดไว้แล้วตั้งแต่เมื่อคืนนี้
เขาใช้เวลาอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน
ก่อนหน้าที่ฟ้าจะปล่อยปรอยหิมะลงมา
แม้กระทั่งยามนี้ที่ผู้คนต่างก้มหน้าก้มตาเดินฝ่าก้อนหิมะ
เขากลับยืนยันที่จะมีชีวิตอยู่ในตำแหน่งเดิม
ลมหายใจที่ทอดลอยออกมาเป็นสีขาวขุ่น
ราวกับหมอกบางๆในตอนเช้า
ที่สักประเดี๋ยวก็จะเกาะเป็นฝ้าที่หน้าต่างในห้องนอนของเขา
ในที่สุดแล้วเขาก็ยืนนิ่ง หันหน้าเข้าหาตู้ไปรษณีย์
ที่เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของเขา
อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงอยู่นาน
เขาหยิบโปสการ์ดใบบางออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ท
ด้านหนึ่งของโปสการ์ดเป็นรูปดอกไม้ตากฝน
ที่ทำให้เขารู้สึกคิดถึงใครสักคนขึ้นมาทุกครั้งเมื่อหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู
อีกด้านเป็นร่องรอยลายมือของเขาจากปลายปากกาสีดำ
เขาทำท่าจะหย่อนโปสการ์ด
ลงไปในช่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าแคบๆตรงหน้า
แต่แล้วเขากลับชะงักมือไว้
ไล่สายตามองข้อความสีดำเหล่านั้นอีกครั้ง
คล้ายกับกำลังตรวจสอบเพื่อให้แน่ใจว่า
โปสการ์ดของเขาจะเดินทางไปยังถูกที่และถึงมือคนรับถูกคน
หิมะตั้งท่าตกหนัก ความหนาวเย็นเข้ารอบล้อมทุกหนแห่ง
เขารู้สึกสะท้านในใจ...
ลมหายใจดูเหมือนจะผ่อนปรนอย่างยากเย็น
อีกหนึ่งชั่วโมง บุรุษไปรณีย์จะมาเก็บจดหมายในตู้
รวมถึงโปสการ์ดใบนี้ของเขา
และไม่กี่วันคืน โปสการ์ดจะเดินทางไปเคาะประตูห้อง
ของเจ้าของชื่อที่จ่าหน้าอยู่บนกระดาษแผ่นนี้
เขาเดาได้ว่าเธอก็ต้องพลิกอ่านอย่างรีบร้อน
หากแต่ไม่อาจคาดเดาความรู้สึกว่าเธอจะทรมานแค่ไหน
เธออาจทรุดลงตรงนั้น
แล้วร้องไห้อย่างเกินรับความทุกข์ร้าวนั้นได้
เขาจะปลอบใจเธอได้อย่างไร
ในเมื่อเขาและเธอห่างไกลกันถึงซีกโลก
โปสการ์ดเพียงใบเดียวที่หมายบอกถึงเหตุผลของการเลิกรา
เขามิอาจคาดหวังได้ว่าเธอจะเข้าใจมัน
.................................................................................
วันปลายเดือนเมษา ทว่าไม่มีแสงแดดสักลำหนึ่งให้เขาอุ่นใจ
เขาเดินกลับไปยังที่ที่เขาจากมาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
พร้อมๆกับโปสการ์ดใบนั้นที่ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทเช่นเดิม
การเงียบหายของเขายังคงดำเนินต่อ
โดยที่บุคคลที่ปรากฏชื่อในโปสการ์ดไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า
มันหมายถึง เขาและเธอไม่ใช่ใครของกันและกันอีกต่อไปแล้ว
เฮ้อ...ความรู้สึกแห่งการลังเลในการตัดสินใจของชายคนนั้น...แฝงไว้ด้วยความแคร์ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายนึงถ้าหากว่าได้รับ..
... บทสรุปต่อจากนี้คือ.ความคลุมเครือ คาใจที่ยังมีอยู่ในใจกันทั้งสองฝ่าย.จะดีไหมคะ......คุณตินกานต์ ...
...รึว่า เวลาจะช่วยเยียวยาในท้ายที่สุด... อืม.. อ่านละน่าเห็นใจ...แต่ละคนคงมีเหตุผลของตัวเอง...
ขอชมเฮดนะ สวยมาก คลาสิคดี หมีพูห์น่ารัก