ฉันชอบความเศร้าที่ถูกลมพัดพามาพร้อมสายฝน
เพิ่งคุยกับพี่สาวคนหนึ่งที่ออฟฟิศเดียวกัน
ว่าความเศร้าในยามนั้นของฉัน มันเป็นเศร้าเจ๋ง
มันทำให้ฉันกลั่นงานเขียนออกมาได้เสมอ
และฉันก็ชอบตัวเองในมุมนี้
เศร้าแบบมีสติดี... และแอบยิ้มเมื่อสบโอกาสเหมาะๆ
เที่ยงนี้ฝนตก หลังจากที่ส่อเค้าเตือนมาตั้งแต่ช่วงสาย
ทว่ารู้สึกแปลกออกไป ฉันกลับไม่เศร้า และถวิลถึงอดีตดังทุกครั้ง
จึงรู้แล้วว่า ฝนจะตกอย่างเศร้าสร้อย หรือสุขล้ำ
ใจฉันเป็นผู้เอ่ยชี้ให้เป็นไปตามนั้นเอง
เพิ่งได้อ่านคำนิยมในหนังสือของพี่ปาน ธนพร
ที่ นาธาน โอมาห์น เขียนให้
นาธานบอกว่า ถึงแม้พี่ปานจะเป็นสาวร่างท้วม แต่มีเสน่ห์
ยิ่งถ้าเป็นโลกตะวันออกกลางด้วยแล้ว
หุ่นแบบพี่ปาน ตาคมๆแบบพี่ปาน จะยิ่งป๊อปปูล่าร์มากๆ
จากที่เคยอ่านหนังสือของเขาในเล่มก่อนๆ
ฉันชอบผู้ชายคนนี้ตรงนี้
เขามักจะมองหาความงามในทุกที่ทางและจากทุกคนเสมอ
เมื่อวาน ฉันเดินเข้าร้านทำผมเป็นครั้งที่ 4 ในรอบ 3 เดือน
ต้นเดือนมกรา ฉันไปดัดผมเป็นลอนยาว
ต้นเดือนกุมภา ฉันไปตัดสั้น ให้เหลือเพียงลอนดัดปลายๆ
ต้นเดือนมีนา ฉันทำสีผม เป็นสีน้ำตาลอ่อน
และหมาดๆวานนี้เอง ฉันยืดผม ตัดสั้น และหน้าม้าเต่อ
ถ้าเป็นสมัยเรียนที่ศิลปากร
ฉันคงก้าวเท้าออกจากร้านได้อย่างมั่นใจมากกว่านี้
แต่คราวนี้ฉันกลับหวั่นๆ
ไม่แน่ใจนักว่าความมั่นใจของตนจะเหลือปริมาณอยู่แค่ไหน
ผู้ชายคนหนึ่งบอกว่า
อยากเห็นฉันมีความสุข ไม่ว่าฉันจะทำผมทรงอะไร
ก็ฉันยังเป็นฉันคนเดิมนี่นะ ทรงผมต่างหากที่เปลี่ยนไป
แล้วทำไม ฉันจะมีความสุขอย่างเดิมไม่ได้เล่า
ส่องกระจกเมื่อเช้านี้ รู้สึกชีวิตเปรี้ยวปรี๊ดๆยังไงบอกไม่ถูก
แต่ก็รู้สึกว่า มีความสุข และรักตัวเองดีจัง
ฉันว่า ถ้าเรามองหาแง่งามในมุมหม่น สายฝนสีเทาอาจดูสวยไม่น้อย
เพราะสายรุ้งแฝงตัวอยู่ในนั้น และฉันมองเห็น...
)
