ตาเบบูญ่าปลิดขั้วร่วงพริ้วแหวกม่านอากาศลงสู่เบื้องล่าง

ละลานเต็มสองตา สีชมพูเกลื่อนกรายอยู่ตามพื้น

ล้อจักรยานหมุนผ่าน พยายามไม่ให้เหยียบทับแม้สักดอกหนึ่ง

ดั่งเป็นสัญญานของฤดูร้อน ที่ดูเหมือนจะมาเร็วก่อนกำหนด

แล้วบางทีดูเหมือนจะไม่ได้ตกลงกับฟ้าฝน

กาลเวลาผิดพลาด ให้ฟ้าปล่อยฝนลงมา

เปลี่ยนฟ้าสว่างให้มืดครึ้มในฉับพลัน

และบางครั้ง

บางสิ่งบางอย่างก็คล้ายกับมาถึงชีวิตโดยที่ไม่ได้ตระเตรียม

แม้กระนั้น ตาเบบูญ่ายังคงเบ่งบาญ

และอาจหาญร่วงโรยด้วยยอมรับในวงจรแห่งชีวิต

: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :

ฉันเป็นฉัน อยู่บนโลกใบนี้มา 23 ปี กับอีก 2 วันแล้ว

ชีวิตกำลังงดงาม เบ่งบาน และเติบโต

แม้จะเป็นสายลมร้อน แม้จะเป็นสายฝนจากฟ้า

เดือนแห่งความรัก ฤดูกาลแห่งตาเบบูญ่า

วันเวลาแห่งชีวิตของฉัน.