เมื่อคืนนี้

...................................

ตี 3 แล้วจ้ะเธอ
หนังสือเล่มที่ฉันอ่านค้างไว้ก่อนที่จะมาเขียนคุยกับเธอ
เหลืออีกเพียงไม่กี่หน้า ก็จะถึงหน้ากระดาษสุดท้ายแล้ว
นับตั้งแต่ โตเกียวไม่มีขา ของพี่นิ้วกลม
GIFT ของพี่อ้น สราวุฒิ (กำลังจะ) เป็นอีกเล่มหนึ่ง
ที่ทำให้ฉันอ่านไปจนจบเล่มได้
หลังจากที่ไม่ได้อ่านหนังสือแบบถึงหน้าสุดท้ายจริงๆมานานแล้ว

กลางคืนโดดเดี่ยวเสียจริง เงี่ยหูฟังเสียงใจตัวเอง
กลับพบว่า แม้จะปรากฏเสียงอึกทึกครึกโครม
แต่พื้นที่แคบๆ ณ ตรงนี้
ก็ยังอยากจะโดดเดี่ยวโดยไม่ต้องพึ่งพาจิตใจใครต่อไป

เธอคะ...
6 คืนในหนึ่งอาทิตย์ที่เรานอนหลับข้ามค่ำคืนเคียงข้างกัน
ฉันฝันดี...ความฝันดีๆนั้นมีสี
และบางคราวฉันรู้สึกว่ามีกลิ่นดอกไม้หอมๆ
ในคืนที่ 3 คืนที่ 4 แม้จะหลับตาไปแล้ว
แต่ความสุขก็ยังคอยจุมพิตที่เปลือกตา
ราวกับว่ากำลังกล่อมคนที่ไม่เคยนอนหลับอย่างเป็นสุขมาก่อน
ฉันไม่อยากลืมตาตื่น
ฝันดีขนาดนั้น ฉันหวงแหนมันเหลือเกิน

คืนนี้ บนเตียงหลังเดิม
มีฉันนอนเพียงลำพังมีไว้เพียงคำสัญญา
ว่ารุ่งเช้าเธอจะรีบมาหา รีบมาปลุกฉันให้ตื่นจากฝัน
แม้กระนั้น คืนนี้ ความสุขก็ยังเป็นรูปเป็นร่างอยู่ได้
ความสุขมันถูกสะสมทีละนิดทีละน้อย
จะมีปริมาณลดน้อยถอยลงบ้าง
ก็ยามที่ความทุกข์ การเรียกร้องต่างๆนานา
เข้ามามีบทบาทเหนือจิตใจอันอ่อนโยนของเรา