ถ้าการแบ่งหัวใจส่วนหนึ่งออกไปใช้งานอย่างอื่น
ที่อยู่นอกเหนือความรับผิดชอบของมัน
จะไม่เป็นการสูญเสียพื้นที่ในส่วนนั้นไป
แบบเอากลับมาใช้การไม่ได้อีก
หัวใจของฉัน คงไม่เว้าแหว่งเช่นนี้
ไม่ได้รักอะไรมากมายหรอก
ก็แค่วันดีคืนดี อยากคิดถึงคนนอกหัวใจก็เท่านั้น
เมื่อเช้านี้แปลกประหลาด
เดินเข้าขบวนรถไฟใต้ดินและทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ว่างริมสุด
เพลงดังก้องอยู่ในหูทั้งสองข้าง
ระยะทางการเดินทางไปทำงานไม่ไกลนัก
จะเรียกว่าไม่ไกลเลยก็ย่อมได้
เพียงสถานีเดียวเท่านั้น...
ยังไม่ทันให้ฉันได้คิดอะไรมากไปกว่าสิ่งที่ใจคิดค้างอยู่เลยด้วยซ้ำ
มันแปลกประหลาด
ฉันอาจรู้สึกไปเอง ว่าความกว้างความยาวของโลกมันถูกยืดออก
สถานีรัชดาภิเษก ถึง สถานีลาดพร้าว
ห้วงลมหายใจค่อยผ่อนโปรยออกมาช้าๆ
"อีกนานกว่าจะถึง" คนข้างๆบอกฉัน
รถไฟขบวนนี้ไม่ได้วิ่งไปยังจุดหมายปลายทางที่ฉันต้องการ
มันวิ่งสลับรางแล้วมุ่งหน้าไปยังอีกที่หมายหนึ่ง
โลกแห่งความคิดถึง... อาจมีใครคนหนึ่งยืนรอฉันอยู่
"อีกนานกว่าจะถึง" เขาย้ำประโยคนั้นอีกครั้ง
"แต่ไม่ได้แปลว่าจะไม่ถึง" ฉันเถียงกลับ
"เธอจะเหนื่อยล้าเสียก่อน" เขาบอกถึงเหตุผล
แล้วจะให้ฉันทำอย่างไร
เพียงฉันจะแบ่งใจมาคิดถึงใครสักคนที่ไม่ได้รักบ้าง
มันคือความทรมาณมากนักเชียวหรือ
"กระโดดออกจากขบวนรถไปเถอะ" เขาแนะนำ
คิดถึงคนที่ไม่ได้รัก ใช่ไหม?
หรือฉันคิดถึงคนที่รักไม่ได้กันแน่?
