บ่ายวันนั้น ที่ฝนกำลังปรอยจากฟ้า
แม่โทรศัพท์มาหาฉัน ถามที่อยู่ บอกว่ามีอะไรจะส่งให้
หากแต่ไม่เฉลย ว่าสิ่งนั้นคืออะไร
ฉันคาดคั้น กระทั่งแม่ยอมบอก
เมื่อฟังแล้ว ก็ทำให้ยิ้มออกมาได้
ไม่ได้บอกแม่ไปหรอกว่า
แม่ทำให้วันนั้นไม่โหดร้ายจนเกินไป
ฟ้าครึ้มๆ ข้างนอก ก็พลันน่ามอง
ห้องเล็กๆ ในออฟฟิศก็ไม่ได้ย่ำแย่จนเกินทน
คืนนี้ฝนตกอีกแล้ว ฉันไปดูที่ตู้รับจดหมาย
เห็นสิ่งที่แม่บอกจะส่งมาให้
โทรเลขจากแม่
"คุณรุจิรา ลูกรักของแม่
แม่อยากส่งโทรเลข เพราะต่อไปจะไม่มีอีกแล้วนะคะ
แม่รักลูกและเป็นห่วงลูกมาก
ขอให้ลูกดูแลตัวเองดีๆ นะคะ
แม่ภูมิใจในตัวลูกมากค่ะ"
แม่
: : : :
พักนี้มีความสุขมาก ได้เขียนงานของตัวเอง
ร่ำรวยเวลาอย่างที่พี่แป๊ปว่า
ไม่ต้องเจอสิ่งบั่นทอนใจอย่างที่หลายคนบอก
ตอนเช้า ฉันมีเวลารดน้ำต้นไม้ กินข้าวเช้า ดูข่าว
อาบน้ำอย่างไม่ต้องรีบเร่ง
แล้วก็รื่นรมย์ใจมากพอที่จะสังเกตสิ่งสวยๆ งามๆ รายรอบ
อีกวันเดียวเท่านั้น จะถึงวันสับปะรดกระป๋องจะหมดอายุ
และฉันก็ขึ้นหัว msn ไว้แบบนี้
คนที่เคยคบหากันถามว่าแปลว่าอะไร
ฉันไม่ได้ตอบอะไร แต่หากถ้าใครดูหนังของ หว่อง กา ไว ก็จะรู้
ก็เพียงแค่ โยนสับปะรดกระป๋องที่หมดอายุทิ้งไปซะ
แล้วใช้ชีวิตแบบที่มีความสุขที่สุด!
ง่ายเท่านั้น และฉันก็ทำมันแล้ว
: : : :
ยังได้กลิ่นดินชื้นฝน กลิ่นนั้นหอมๆ เย็นๆ
แต่ใจ เห็นจะไปไกลถึงพะงันเสียแล้ว
เร่งวัน เร่งคืน...
วันที่จะกระโจนลงทะเล
และคืนที่จะเต้นอยู่ใต้พระจันทร์เต็มดวง
