ฉันยืมหนังสือเล่มสีเขียวนี้มาจากคนใกล้
อาจจะใช่ ปราบดา หยุ่น หรือไม่ก็ได้ ที่แทนตัวเองว่าผมในเรื่องนั้น
ในหน้ากระดาษ ปราบดา (หรืออาจจะแค่บุคคลนิรนาม)
กำลังล่องไปกับเสียงเพลงของ จอห์น เลนนอน
และผู้หญิงอีกคนที่สนทนาด้วยกำลังลอยอยู่ในหมอกกัญชา

"ฉันชอบ เลนนอน ตรงที่เขาดูสับสน อ่อนไหว
ปวดร้าว สัปดน หัวไว ไหวพริบแพรวพราว
เศร้าหมอง อ่อนแอ น่าสงสาร"

หญิงสาวบอกชายหนุ่ม, คำพูดเหล่านั้นโปรยเป็นตัวอักษร

สับสน อ่อนไหว ปวดร้าว เศร้าหมอง อ่อนแอ และน่าสงสาร
คุณสมบัติเหล่านี้จะให้ใครสักคนมาชื่นชอบได้อย่างไร
ผู้ชายในเรื่องตั้งคำถามนั้น

: : : :

 

ค่ำนั้น หิมะโปรยสาย ทอตัวกลายเป็นพรมสีขาว
เป็นคืนที่เด็กหญิงผมดำ หน้าเศร้า และหนาวไม่เป็น เดินทางมาถึง
หลังจากนั้น, ปรากฏการตายของคนรอบข้าง
หากแต่เกินความสนใจของเด็กชายที่ซุกตนลำพังในโลกส่วนตัว
เขา, ที่ยอบรับโดยดุษฏีว่าตนอ่อนแอ ขี้แพ้ และสู้คนไม่เป็น, ได้เพื่อนใหม่
เพื่อนที่เจอะเจอเมื่อยามฟ้ามืด และนั่งคุยกันท่ามกลางความหนาวเหน็บได้
และเพื่อนคนนี้นี่เอง ที่พลิกความเข้มแข็งที่อยู่ภายในของเขา
ให้แสดงออกเป็นรูปธรรม

"ผมหกล้ม" เด็กชายบอกกับแม่เช่นนี้ เมื่อแม่เอ่ยถามถึงรอยกรีดยาวบนใบหน้า

"ฉันถูกเพื่อนที่โรงเรียนแกล้ง" แต่เขากล้าจะเปิดเผยกับเด็กหญิง

จากคนที่โดนเพื่อนที่โรงเรียนแกล้งมาโดยตลอด
เหมือนเจอแรงปลุกใจอันฮึกเหิมให้สู้กลับ
รอยแผลเป็นที่แก้มข้างซ้าย
ได้รับการแก้แค้นด้วยไม้ที่ฟาดเข้ากกหูของอีกฝ่ายจนเลือดอาบ
ไม่มีความสำนึกผิดใดเจือปนอยู่ในใบหน้ายิ้มแย้ม
ความสุขเล็กๆ ก่อตัวขึ้น เขาสู้คนได้ และคล้ายกับจะมีความรักครั้งแรกในชีวิต

"อยากคบกันจริงจังไหม" เขายื่นข้อเสนอ

เรื่องคงลงเอยง่ายดาย หากถ้าเธอเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาที่กินข้าว กินปลา
มิใช่ดำรงชีวิตด้วยเลือดมนุษย์

คืนที่ความหนาวเย็นไม่ลดทอน ริมฝีปากของเธอฉ่ำไปด้วยเลือด
ใจของเธอหม่นเศร้าด้วยความรู้สึกผิด
ที่ต้องใช้ชีวิตด้วยการล่าเลือดของผู้บริสุทธิ์เป็นอาหาร
เธอขอเขาเข้าไปในห้อง โดยย้ำว่าเขาต้องไม่หันมามองหน้าของเธอในตอนนี้
เขานอนหันหลังให้ เธอขอแค่นอนมองแผ่นหลังเขาเท่านั้นพอแล้ว

จะให้เขารู้ได้อย่างไร ว่าเธอที่อายุ 12 ไม่ต่างจากเขา
แต่ใช้เวลาบนโลกนี้มายาวนานต่างกัน
และเลือดที่เปรอะเปื้อนริมฝีปาก ก็อาจทำให้ไม่ได้เจอกันอีก

"ถ้าฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงอย่างที่เธอเห็น"
ความหวั่นกลัวว่าจะเสียใครคนหนึ่งไป แสดงออกอย่างชัดเจนในประโยคนี้

วันหนึ่ง เด็กชายรู้...
เธอและเขาไม่ใช่สายพันธุ์ประเภทเดียวกัน ที่จะจับมือเดินเล่นท่ามกลางแสงตะวันได้

"ฉันนอนอยู่ในห้องน้ำ แต่เธออย่าเข้ามานะ ฉันรักเธอมากจริงๆ"

ในปมที่ด้อยที่สุดของชีวิต
การได้เปิดเผยให้คนที่รักได้รับรู้ ดูจะสบายใจมากกว่าการปิดบัง
และถ้าสิ่งที่สะท้อนกลับมา มิใช่การ 'มองข้าม' ทว่าเป็น 'การยอมรับ'
จะมีเรื่องใดอีกเล่าที่ต้องให้ขอบคุณมากไปกว่าเรื่องนี้อีก

เราล้วนมีปมด้อยให้ต้องคอยปกปิด
เราล้วนมีความอับอายในชีวิตที่ไม่อยากบอกใครให้ขายหน้า
และยิ่งเป็นเรื่องยาก
ที่จะเปิดรับคนรักให้เข้ามารับรู้อีกด้านที่ไม่เคยสร้างความภาคภูมิใจให้
แต่จะให้ทำอย่างไร บางสิ่งอย่าง เกิดขึ้นแล้ว และเหนือการแก้ไข
ถ้าเลือกได้... ถ้าดีกว่านี้ได้...
คงไม่มีใครอยากกลับมาพร้อมเลือดเปื้อนปากให้คนที่เรารักได้เห็น

: : : :

ตัวหนังสือของ ปราบดา หยุ่น พาฉันไปถึงหน้าหลุมศพของชายคนหนึ่งที่เปลี่ยนโลก

"หน้าสวนมีป้ายปักเขียนไว้ว่า ความเสื่อมใสของ จอห์น เลนนอน
ไม่ใช่ความเป็นร็อคแอนด์โรลฮีโร่ หรือผู้นำขบวนสันติภาพ
แต่เป็นการยินยอมเปิดเผย และสะท้อนความบกพร่องของมนุษย์
ได้ชัดเจนแจ่งแจ้งอย่างไม่น่าเชื่อ"

แต่จะมีสักกี่คนบิดเบี้ยว อ่อนแอ บกพร่อง และ 'เป็นได้มากเพียงเท่านี้'
แล้วได้การยอมรับอย่างที่เป็น เช่นจอห์น เลนนอน ได้รับ

ในหนังเรื่อง Let the Right One In
เด็กหญิงที่ดูดเลือดมนุษย์เป็นอาหาร และไม่สามารถปล่อยให้ร่างกายโดนแสงแดดได้
คือหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้รับการยอมรับนั้น
ไม่จำเป็นต้องได้จากคนทั้งโลก เพียงแค่เด็กชายของเธอคนนั้น... ก็มากพอ

: : : :

: : : :

ฉันดูหนังเรื่องนี้เมื่อคืนวาน และอ่านหนังสือเล่มสีเขียวเมื่อบ่ายนี้
นั่งเขียนถึงอยู่ในแสงสลัวเมื่อฟ้าค่ำ
เพลงเพราะดำเนินไปตามท่วงจังหวะของมัน
ตะบองเพชรที่ปลูกไว้ใกล้จะออกดอกอีกครั้ง

บางทีก็หลงคิดว่านี่คือความฝัน
ฝันว่ามีโลกอีกใบ หมุนไปด้วยกัน... เคียงข้าง